Küskün Begonvil 18

Küskün Begonvil 18 hikayesi - Hicran akçakaya yazıları




Yaşlı kadın bir gonca gülü koklar gibi nazikçe kokladı torununu Salavat getire getire…


Sibel onun için o kadar kıymetli idi ki Ailenin tek kız torunu olmasının dışında nenesiyle


arasında kopmaz bir bağ oluşmuştu Çocukluğunda tüm yaz tatillerini onun evinde geçirir,


ona can yoldaşı olur, onunla koyun koyuna uyurdu sıcak geceler boyunca Şimdi biricik


nenesini böyle hasta yatağında hele bir hastane odasında görmek fazlası ile üzüyordu


Sibel ‘i Anneannesini tanıma fırsatı olmamıştı O daha minicik bir bebekken vefat etmişti


hayata ve ilk torununa doyamadan Sibel onu sadece resimlerinden tanıyordu birde


annesinin anlattığı ve dinlemeye doyamadığı anılardan:


-Sen onun ilk torunusun yavrum Öyle büyük ve tarifsiz bir heyecanla bekledi ki, sanki ben


değil o taşıdı dokuz ay karnında seni Doğduğun anda yanı başımdaydı Adın bile hazırdı


Bu ismi koymazsan hakkımı helal etmem sana demişti Öleceğini hissetmiş miydi ne…


gelinlik kıza çeyiz hazırlar gibi çeyiz hazırladı sana Sakız gibi bembeyaz bebek yatak


takımları, işlenmiş zıbınlar, ipekten fırfırlı başlıklar, üzerinde ‘ Sibel ‘i öpmeyin solar’


yazan mama önlükleri… yelekler, hırkalar, patikler, bereler, hatta ilk doğum gününde


giyeceğin kırmızı kostümünü bile dikmişti… dört gözle bekledi seni ama doyamadan göçüp


gitti…


Bütün bunları can kulağı ile dinlerdi Sibel Anneannesi tarafından böylesine sevilmiş olmak


çok mutlu ederdi onu… keşke daha uzun yaşasaydı da Sibel ‘in de onu nasıl sevdiğini


bilseydi diye düşünürdü hep Bir çok kez rüyalarına girmişti o nur yüzlü kadın İşte bu


yüzden Sibel anneannesine olan hasretini katarak büyük bir bağlılıkla bağlanmıştı Pakize


nenesine



Başındaki gül kokulu yazmasının ucuyla gözlerini kuruladı yaşlı kadın Torununun yüzünü


ince uzun parmaklı, bir pamuk kadar yumuşacık olan ellerinin arasına aldı Sanki tüm yüz


hatlarını ezberlemek istercesine dudaklarında, çenesinde, yanaklarında gezdirdi


parmaklarını, okşadı


En son gözlerinden öptü defalarca Sanki sevgisini mühürlemek istercesine



Sibel odadan çıktığında durmadan dua ediyordu:


-Allah ‘ım n’olur onu da alma yanına


Babası, annesi, amcaları, halası diğer kuzenleri hep oradaydılar… Babaannenin durumu iyi


değildi… Tansiyonu kontrol altında tutulamıyor sürekli istikrarsızlık gösteriyordu


Sibel de diğerleriyle birlikte nenesinin yanında kalmak istiyor ama bebeğinden dolayı


bunun mümkün olmadığını biliyordu Üstelik Zeynep’ lerin Bodrum’ a dönmeleri


gerekiyordu Hep birlikte geri dönüp ertesi gün Can’ı annesine bırakıp tekrar gelmek


üzere ayrıldılar hastaneden



Arabayı gene kemal kullanıyordu Ahmet önde Kemal’in yanında kızlar da çocuklarla arka


koltukta oturmuşlardı… akşam yavaş yavaş çökmeye başlamıştı tabiatın üzerine Koyu


renk bir tül gibi örtmeye hazırlanıyordu dünyayı gece Erkekler gayet suskun, Zeynep ile


Sibel ise sürekli Pakize teyzeden bahsediyorlardı Çocuklar annelerinin kucağında derin


bir uykuya dalmışlardı Sonra ikisi de sustu bir ara Zeynep sessiz kalınca aklı hemen


doğmasına fırsat vermediği bebeğine gitti ve orada takıldı kaldı gene Anladı ki bu acı ve


pişmanlık onun yakasını asla bırakmayacaktı


Yaşamaya devam edecekti ama sürekli içini kemiren bir vicdan hesabı ile Camdan dışarıyı


seyrediyordu Ağaçlar, evler sanki büyük bir süratle yanlarından geçip gidiyordu


Hareket halinde olan onların içinde bulunduğu araba değil de dışarıda ki dünyaydı sanki


Başını yavaşça sağ tarafa çevirdi Kucağındaki bebeğine sımsıkı sarılmış olan Sibel başını


cama dayamış gözlerini kapamıştı… belki de uyumuştu kimbilir…


-Kemal ! Kemal! dikkat et! Kır direksiyonu Kemallllllllllllllllllll! Frene basma frene basma gazdan


çek ayağını!!!



(DEVAM EDECEK)


Hicran Akçakaya