anne ve babaların yanlışları

Hata yaptığında haksızlık ettiğinde çocuğundan özür dileyebilen sorduğu soruyu bilemediğinde (bilmiyorum öğrenip anlatayım, olur mu?) diyebilen anne ve babalar çocuklarının gözlerindeki değerini asla yitirmezler onlar zaten anne-babalarını en güzel en mükemmel model olarak abartılı duygularla sever ve sayarlar bizim bunun için hakkımız olmayan zorlama tavırlara tevessül etmemize hiç gerek yok insan olmak insan olmayı öğretmek bizim vazifemiz çocukluğun ilk büyülü yılları geçip gençliğin idealistliğiyle gözlerini bize çevirdiklerinde karşılarında yıllarca yanlış tanıdıkları/yanlış tanıtılmış anne-babalar bulmamalı yavrularımız bilgi, para, mal, itibar, güzellik dünyaya ait her nimetin daha fazlasına sahip milyonlarca insan içinde milyonlarca anne baba içinde bizi onlar için değerli kılan şartsız bir sevgi ile sunulmuş doğru ilgidir Düşünün, çocuğunuz otuz yaşında Belki dört-beş gün önce görüştünüz ya da bir hafta ve sizi arıyor telefonla O gün bayram değil kandil değil özel bir gün değil "Anneciğim!" ya da "Babacığım!" diye başlıyor söze "Sesini duymak istedim nasıl olduğunu merak ettim seni özledim" diye devam ediyor ne hissedersiniz? İlerlemiş yaşların yorgunu günlerinizde bir parıltı bir rahmet tecellisi değil midir bu? öyleyse kendimize bir soralım otuz küsuruna geldiğinde sevgi ve saygıyla bizi arayacak çocuklar mıdır şu an kendilerine anne-babalık ettiklerimiz?

BUNUN İÇİN NE YAPIYORUZ?