Mezar taşıma da adını çiz öyle git!

**Prof. Dr. Sinsi** · 06-23-2012

Artık kabullenmişliğin yorgun havasını çalıyorum şimdi

Vurgun yemiş satırlarım son yıkıntıların altında çırpınırken

Ben derinden bir türkü tutturmuşum akıp giden zamana

Hislerim yanıyor!

Dumanını çekiyorum içime efkar sigarasıdır diye

Ve ben artık

kaybetmişliğin ardından ağlayan çocukları oynuyorum

Neydi bizi bu karanlığın girdabında rotasız bırakan

Neydi hislerimizin dumanını savuran?

Yok olmuşluğun keyifsizliğini mi sürmeliyim şimdilerde

Yoksa senin yok oluşunun acısını mı sindirmeliyim içime?

Yoksun!

Bir hayal kadar duman

bir duman kadar bulanık hayalin

Tutunacak gibi oluyor ümitlerim

Bir adım veriyorum sana karşı

Bulanıklığı da kalmıyor dumanının

Yoksun!

Az önce verdiğim nefes kadar anlıktı varlığın

Az önce hayat verdin bana

ama şimdi; yoksun!

Karşımda bulanık dumanın

içimde hislerin alevi

Ve elimde kalemim

Son demlerini döküyorum satırlara teslim olmuşluğun

Son nağmelerini mırıldıyorum titrek dudaklarımdan

Ve üşüyen ellerimle enkazını oluşturuyorum

Ardında yıkıntısını bıraktığın satırların

Sen tutulan el kadar Üyeler Görebilir ]bir gerçek

Verilecek bir nefes kadar da gidicisin

Tutsam içimde öldürecek

bıraksam uçup gideceksin

Sen

efkar sigaramdaki duman kadar hayal

Enkazından kurtulamayacağım kadar da

Yıkıntı bıraktın ardında

Ve ben kabul ettim

Yenildim

yok edildim

Bir ruh kadar sessizim şimdi odalarda gezinen

Gözdeki fer kadar gidiciyim ben de

Elveda hayallerin kahramanı

elveda Üyeler Görebilir ]ın dumanı

Ve elveda yıkıntılarımın mimarı

Yak!

Yık!

Estir dumanını!

Gözlerimden feri de çek!

Öyle git!

Nasıl olsa gidişine bağlamıştım ipimi

Mezar taşıma da adını çiz

öyle git!

06-23-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Mezar taşıma da adını çiz öyle git! Artık kabullenmişliğin yorgun havasını çalıyorum şimdi Vurgun yemiş satırlarım son yıkıntıların altında çırpınırken Ben derinden bir türkü tutturmuşum akıp giden zamana Hislerim yanıyor! Dumanını çekiyorum içime efkar sigarasıdır diye Ve ben artık kaybetmişliğin ardından ağlayan çocukları oynuyorum Neydi bizi bu karanlığın girdabında rotasız bırakan Neydi hislerimizin dumanını savuran? Yok olmuşluğun keyifsizliğini mi sürmeliyim şimdilerde Yoksa senin yok oluşunun acısını mı sindirmeliyim içime? Yoksun! Bir hayal kadar duman bir duman kadar bulanık hayalin Tutunacak gibi oluyor ümitlerim Bir adım veriyorum sana karşı Bulanıklığı da kalmıyor dumanının Yoksun! Az önce verdiğim nefes kadar anlıktı varlığın Az önce hayat verdin bana ama şimdi; yoksun! Karşımda bulanık dumanın içimde hislerin alevi Ve elimde kalemim Son demlerini döküyorum satırlara teslim olmuşluğun Son nağmelerini mırıldıyorum titrek dudaklarımdan Ve üşüyen ellerimle enkazını oluşturuyorum Ardında yıkıntısını bıraktığın satırların Sen tutulan el kadar Üyeler Görebilir ]bir gerçek Verilecek bir nefes kadar da gidicisin Tutsam içimde öldürecek bıraksam uçup gideceksin Sen efkar sigaramdaki duman kadar hayal Enkazından kurtulamayacağım kadar da Yıkıntı bıraktın ardında Ve ben kabul ettim Yenildim yok edildim Bir ruh kadar sessizim şimdi odalarda gezinen Gözdeki fer kadar gidiciyim ben de Elveda hayallerin kahramanıelveda Üyeler Görebilir ]ın dumanı Ve elveda yıkıntılarımın mimarı Yak! Yık! Estir dumanını! Gözlerimden feri de çek! Öyle git! Nasıl olsa gidişine bağlamıştım ipimi Mezar taşıma da adını çiz öyle git!