“İnşirah İnşirah İnşirah Ya Rab”....

Bitene ağıt yakılmaz,
Bitene hesap sorulmaz,
Bitene soru da sorulmaz

En basitinden, en sadesinden ve en yalnızından yaşamak en güzeli hayatı
Zira her bir kalabalık ardından ıssız bir yalnızlığı,
Her bir tebessüm ardından bir ağlayışı getirecekse neden bunca kaybolup, yitişler ?
Dostlara, aileye, eşe, sevgiye tutunup, sonunda “yalnızlığın ıssız telâşında” kaybolmaksa tüm bunların bedeli; neden, niçin diye sorar durursun kendine


Neden hep ben?
Neden verilen bunca emek?
Neden yine yine yine ben?

Bitmiyor dünyanın telâşı ve bitmiyor bakkal defteri misâl biriken hesabların dürülecek zamanı
Hep birşeylerin hesabında, hep birşeylerin telâşında ıskalayıp, yanımızdan geçen hayatın sessiz izleyicileri gibiyiz şimdi

Bir gün o göremediğimiz, yanından geçip, gittiğimiz o hayat bize de “elveda” dediği vakit; tüm o vazgeçişlerin, kayboluşların, yitirişlerin, hesabların altında yıkıntıdan bir kefene bürünecek ve durun bile demeye fırsat kalmadan terkedip, gideceğiz

Yaşanan ömre bazen sığdıramazsınız onca hayâli
Ve o onca hayâlin peşinde sürükleyemezsiniz bu mecâlsiz bedeni

Gidenlere güle güle,
Gelenlere merhaba,
Hayata ise devam diyebilecek kadar umut olsun her daim kalbinizde
Bu güneş ile ıssınan ıssız kentinizin sokakları,
Elbet birgün o beklenenlerin vuslatında ferâha erecek, hikmetini bilemediğiniz nedenler ve niçinlerin sırrına ereceksiniz

“Kalbim ağrıyor” dedi minik bir yürek annesine,

Annesi:
"Ver küçüğüm ellerini,
Ağrıyan kalbe deva, o ellerini açıp, dua etmendir" dedi

Açtı ellerini minik yürek, ağrıyan kalbe tek deva; dua dedi tekrar ederek

Ve açtı gönlünü Âlemlerin Rabbine:
“İnşirah İnşirah İnşirah Ya Rab”

Reşhâ Sahradaesinti