Kalbin Üzerine Titreyen Hüzün..

**meLankoLik_asaLet** · 03-14-2009

Söz Başı
Bismihû
Esirgeyen ve bağışlayan 'ın adıyla

Önce söz vardı, hayat sonradan geldi
Önce çile vardı ihsan arkadan geldi
Önce iştiyak, arkadan sebat geldi

Sözün yaratılışı Züleyha'nın yaradılışından evveldi
Âdem, ki ona bütün isimler öğretildi

Yûsuf'un kaderi Züleyha'ya tecelli
Züleyha'nın kaderi Yûsuf'a tecelli
Kuyu Zindan Kuyu Zindan
Önce çile arkadan ihsan

Züleyha vazgeçti mi maşukundan?
Mülk gibi söz de, ne senin ne benim
Cümle gibi aşk da ne senin ne benim

Söz de,
aşk da,
ne benim ne senin

Bir yaz sabahına doğan ve su değdiğinde kokusunu salan kırmızı sardunya,
ağustos göklerinde başımın üzerinden geçen bulut,
mayıs gülü,
ışıklı nisan yağmuru
ne kadar'tansa,
mülk gibi söz de ve aşk da

O'ndan

"Sen" tahtına yazıcı kimi oturtsan da,
beşerî bir sevgili ya da cismanî bir aşk gibi görünen,
hiçbir yol O'ndan özgeye çıkmıyor aslında, "gönül tahtına O'ndan özge sultan" olmuyor

Değil mi ki her şey O'ndan,
gidecek yer yok O'ndan başka
Gelinen yer yok O'ndan başka
İnsan o ki, O'ndan başkasını sevemez sevginin mahiyeti icrabı, O'ndan başkasını bilemez bilginin mahiyeti icabı

Işık ki tek kaynaktan dağılır, ışığı yakın olan aydınlık, uzakta kalan karanlıktır Her şeyin O'ndan olması, ve ışığın tek kaynaktan dağılıyor olması O'ndan başkasının bilinme ve sevilme ihtimalini tümden yok eder

Kimi zaman sevdiğimizin ne olduğunu bilmeden severiz Ve insan henüz neyi sevdiğini bilmediği böyle zamanlarda O'ndan başkasını sevdiğini zannedebilir

Bir çiçeği, bir kuşu,
denizi, yağmuru,
gökyüzünü, yazıyı,
yazıyı yazanı, kalemi tutanı,
bir yaratılmışı hasılı
Söz gelimi Leylâ Mecnun'u, Şirin Ferhâd'ı,

Züleyha&Yûsuf'u sevdiğini zannedebilir

Oysa sevmek, en fazla, neyi sevdiğini fark etmek demektir ve seven biraz da neyi sevdiğini bilendir

Çünkü ışığın kaynağı tektir ve kim aydınlığının kendinden menkul olduğunu iddia edebilir?

Her aşk O'na çıkar sonunda,
O'ndan başkasını sevmek imkânsız gibidir
Seven neyi sevdiğini bilse de bu böyledir,
bilmese de bu böyledir

Bu yüzden değil mi ki kendini kaybetmek gibi görünen aşk, aslında kendini bilmek
İstese de insan O'ndan özgeyi sevme şansı yok
Şans sözcüğü yok lügatlerde bundan böyle
O'ndan özgeyi sevme ihtimali yok
Ve neyi sevdiğini bilenle bilmeyen arasındaki fark sadece bilmenin bilincinden ibaret
Küçük bir biliş farkı

Mülk gibi aşk da 'tan
Ruhun da O, kalbin de O, aklın da O
Tenin de O, canın da O, cismin de O

Bir yanım tevazuda,Bir yanım dimdik ayakta,
Misal Lâmelif;Elifi çözdüm, Lâmı düğümledim
Kendi;me bir Mim koydum;Kendim; oldum
Dönüp dolaşıp sonunda bir noktada son buldum!

**alıntı**

03-14-2009	#1
meLankoLik_asaLet	Kalbin Üzerine Titreyen Hüzün.. Söz Başı Bismihû Esirgeyen ve bağışlayan 'ın adıyla Önce söz vardı, hayat sonradan geldi Önce çile vardı ihsan arkadan geldi Önce iştiyak, arkadan sebat geldi Sözün yaratılışı Züleyha'nın yaradılışından evveldi Âdem, ki ona bütün isimler öğretildi Yûsuf'un kaderi Züleyha'ya tecelli Züleyha'nın kaderi Yûsuf'a tecelli Kuyu Zindan Kuyu Zindan Önce çile arkadan ihsan Züleyha vazgeçti mi maşukundan? Mülk gibi söz de, ne senin ne benim Cümle gibi aşk da ne senin ne benim Söz de, aşk da, ne benim ne senin Bir yaz sabahına doğan ve su değdiğinde kokusunu salan kırmızı sardunya, ağustos göklerinde başımın üzerinden geçen bulut, mayıs gülü, ışıklı nisan yağmuru ne kadar'tansa, mülk gibi söz de ve aşk da O'ndan "Sen" tahtına yazıcı kimi oturtsan da, beşerî bir sevgili ya da cismanî bir aşk gibi görünen, hiçbir yol O'ndan özgeye çıkmıyor aslında, "gönül tahtına O'ndan özge sultan" olmuyor Değil mi ki her şey O'ndan, gidecek yer yok O'ndan başka Gelinen yer yok O'ndan başka İnsan o ki, O'ndan başkasını sevemez sevginin mahiyeti icrabı, O'ndan başkasını bilemez bilginin mahiyeti icabı Işık ki tek kaynaktan dağılır, ışığı yakın olan aydınlık, uzakta kalan karanlıktır Her şeyin O'ndan olması, ve ışığın tek kaynaktan dağılıyor olması O'ndan başkasının bilinme ve sevilme ihtimalini tümden yok eder Kimi zaman sevdiğimizin ne olduğunu bilmeden severiz Ve insan henüz neyi sevdiğini bilmediği böyle zamanlarda O'ndan başkasını sevdiğini zannedebilir Bir çiçeği, bir kuşu, denizi, yağmuru, gökyüzünü, yazıyı, yazıyı yazanı, kalemi tutanı, bir yaratılmışı hasılı Söz gelimi Leylâ Mecnun'u, Şirin Ferhâd'ı, Züleyha&Yûsuf'u sevdiğini zannedebilir Oysa sevmek, en fazla, neyi sevdiğini fark etmek demektir ve seven biraz da neyi sevdiğini bilendir Çünkü ışığın kaynağı tektir ve kim aydınlığının kendinden menkul olduğunu iddia edebilir? Her aşk O'na çıkar sonunda, O'ndan başkasını sevmek imkânsız gibidir Seven neyi sevdiğini bilse de bu böyledir, bilmese de bu böyledir Bu yüzden değil mi ki kendini kaybetmek gibi görünen aşk, aslında kendini bilmek İstese de insan O'ndan özgeyi sevme şansı yok Şans sözcüğü yok lügatlerde bundan böyle O'ndan özgeyi sevme ihtimali yok Ve neyi sevdiğini bilenle bilmeyen arasındaki fark sadece bilmenin bilincinden ibaret Küçük bir biliş farkı Mülk gibi aşk da 'tan Ruhun da O, kalbin de O, aklın da O Tenin de O, canın da O, cismin de O Bir yanım tevazuda,Bir yanım dimdik ayakta, Misal Lâmelif;Elifi çözdüm, Lâmı düğümledim Kendi;me bir Mim koydum;Kendim; oldum Dönüp dolaşıp sonunda bir noktada son buldum! alıntı