Şiir

kanlı bu gözyaşları saydamlık arama boşuna, her ağladığımda kan kokar buram buram her yanım giderken yıkmışım domino taşları gibi sevda dağlarını bir bir, sonra küçük bir çocuk gibi nezaman sen gelsen aklıma oturup ağlamışım bundandır gözlerimin kan kızılı bakması, bundandır her feryatta yıkışım ortalığı sen şimdi gelecekmişsin gibi anahtarı kapıda bırakmam bundandır zaman durmuş yaşam bitmiş ve hiç bir martı konmuyor iskelelere artık! an geliyor dalıp gidiyor gözlerim uzaklara kim bilir belki seni arıyor çıkmamış candan umut kesilmezmiş ya benide bu umut yaşatıyor ama sensizde bu canı taşımak çok ağır geliyor nasıl bir acı bıraktın arkanda bilemezsin, en kanlı savaşlar bile böyle tahribat yaratmamıştır arkasında yalınayak yürümek gibi bu kızgın lavların ortasında ne garip bir yandan buz kesmiş ellerim, çocuklar kadar şenim ölüler kadar sessiz ve sen geliyorsun yerli yersiz aklıma kimin ahıdır bu çıkan bilmem aslında ben kimseyide kırmam, gelme artık istemiyorum! topladım eşyalarımı bende az sonra gidiyorum