Reis

Talebelerinden biri anlatır:

İbrâhim-i Havvâs hazretleri ile yola çıkmıştık Yola çıkarken buyurdu ki:

“Yol boyunca ikimizden birinin reis olması lâzımdır Yollardaki işlerin idâresi onun elinde olacak”

Ben de, “Reis, siz olun efendim” dedim

Hocam “Reis olursam, benim sözlerime îtiraz etmeyeceksin” buyurduğunda,

“Peki efendim” dedim

Yolumuza devâm ettik Yolda bir konağa gelince “Otur!” buyurdu

Kuyudan su çekti, bana ikrâm etti Odun getirdi, ateş yaktı

Ne zaman bir iş yapacak olduysam müsâde etmedi

“Mâdem ki reis benim, benim dediğim olacak” buyurdu

Yolda şiddetli bir yağmura tutulduk, paltosunu çıkarıp, sabaha kadar ayakta üstüme tuttu Çok sıkılıyordum Sabah olunca,

“Keşke reis ben olsaydım” dedim

Yolumuza devam edip, hacca gittik

Hacdan sonra bana:

“Evlâdım, reis olduğun zaman sana yaptığım gibi yaparsın Reis, başkalarına hizmet ettiren değil, onlara hizmet eden, onların dünyâ ve âhiret saâdeti için çalışan kimsedir Reis, başkalarından gelen sıkıntılara severek katlanan insandır”