Can acısın görmez imiş
Diye bir söz söylenmiş
Gerçektende evliyalar ölmüyor
İşte Hacı Bayram Veli! Aşağı yukarı beş yüz kırk altı yıl evvel, Ankara'da, bu dünyadan, öteki dünyaya göçmüş
Beş yüz kırk altı yıl bu! Dile kolay
Ankara'da, anasının, babasının mesarını bilmeyen çok insan vardır, Hacı Bayram'ı bilmeyen, bir kere türbesinin önünden geçmeyen, bir defa işi düşüp de kapısına yapışmayan bir Ankara'lı düşünülebilir mi? Daha, türbeler kapatılmadan evveldi
Diye anlatırlar
Solfasol köyünden çok temiz, çok saf bir genç, askere gidiyormuş
Babasından kalma bir kaç altını, anasından kalma birkaç mücevheri varmış
Delikanlının derdi asker dönüşü evlenmek; servetini içine koyduğu küçük sandığını emanet edeceği, güvenip, bırakacağı kimseciği de yok
Düşünüyor, tasınıyor, acaba ne yapsam, diye sızlanıyor
Derken, bir gece rüyasında Hacı Bayram'ı görmez mi? "A! be Salimcik, ne düşünüp duruyorsun getir sandığını, bana bırak!" diyor
Selim oğlan, ertesi günü, sevine sevine Ankara'ya geliyor,doğru türbedarın önüne dikiliyor, hal, keyfiyet böyle, böyle
diye meseleyi anlatıyor
Türbedar da uyanıklardanmış, gece o da haberini almışmış
Getiriyorlar sandığı, Hazretin başucuna bırakıyorlar
Sandık deyince, öyle koca bir şey sanılmasın, ancak bir çanta kadar
Delikanlı askere gidiyor; gidiyor ama dönmek bilmiyor
Yemen ellerinde Uveys El-Karani gibi
Gez babam gez
Tam sekiz yıl!
Bu sekiz yıl içinde ahval değişmiş, türbedar ölmüştür
Yeni gelen, Bayram Velî'nin başucundaki bu acayip sandığın hikmetini bir türlü anlayamamış
Kaldırıp, bir kenara koymak istiyor, ne mümkün? Yerinden kımıldatmanın ihtimali yok
Bu işe pek şaşıran türbedar, yanına bir yardımcı çağırıyor
Bir derken, üç oluyor
Nafile, sandık ne açılıyor, ne kımıldıyor
Sonunda:"Buişin içinde bir hikmet var" diyorlar!
Gel zaman, git zaman bizim Solfasol'lu, askerden kurtulup dönüyor
Ama artık o taze delikanlı değildir
Gene saftır, gene tertemizdir
Doğruca Hacı Bayram türbesine varıyor, bakıyor ki, türbedar değişmiş
Ama hiç umursamıyor, Ben malımı türbedara değil, doğrudan ona, Bayram Veli'ye emanet etmiştim" diyor ve sandığı almak üzere huzura varıyor
Üç ihlâs, bir fatiha okuduktan sonra "Hazretim!" diyor, "Ver bakalım emanetimi! Hani, ben askere giderken getir, saklayayım demiştin ya!"
Türbedar ve sandığı yerinden oynatamayan üç arkadaşı, merakla, konuşan adama bakıyorlar
O bir şeyin farkında değil sandığı kucakladığı gibi yola revan oluyor
Ankara'lılar bu hikayeyi, emanete sadakatin tatlı bir örneği diye fırsat düştükçe anlatırlar