Gece yüzlü bir kadın ağlıyor sanıyorsun
Alışılagelmiş terk edilişlerdeki
Sağnakları bekliyorsun ardından
Dinle adamım
Şehit verdim ben aşkı
Ağlamaz şehit anaları
Mesul bile tutulmaz kaçaklar
Adamdan bile sayılmaz
Kaç kez üşüdü bu yürek hasret nöbetlerinde
Kaç kez şafak kaç diye sordu umut kuşlarına
Kaç masum bekleyişler öldü de
Yine de firarı düşlemedi hiç
Nakaratı boldu ıslıkladığı türkünün
Geçmişteki her anıya sıkıyordu
Yalnızlık kurşunlarını
Ay bile göstermiyorken yüzünü
Doğacak güneşi düşledi yine de
Kendine sarılmayı öğrendi bu yürek
Ve
Yüzünde gülücükler doğurmayı
Gece yüzlü bir kadın ağlıyor sanma adamım
Hüznün sağnaklarında ıslanmamı bekleme
Yokluğunun gülcelerinde boğuluyorum artık