yalnızlık korkusu

Yalnızlık Korkusu

Sevdiğimiz eşyayı, dostları yada sevgiliyi
Sonunda yürekte kalan hep ayni duygu, hüzün
Çünkü yitirilene alışmışızdır, sevmişizdir, bizimle olan beraberliği keyiflendirmiştir Çünkü o beraberliğe değer vermişizdir

Ya o güzelliği yasarken; paylaşımı, keyfi, sevmeyi ve sevilmeyi birlikte hissederken

Hep korkmaz miyiz? İçimizi en güzel anlarda bile hep sarmaz mı?
Ya biterse? Ya yok olursa bu güzellik?; endişesi

Tabii ki bitecek Yaşadığımız mutluluklar, hüzünler hep bitmedi mi?
Hep yerine başka başka hüzünlere, mutluluklara bırakmadı mi?

Gene ayni korkular, ayni endişeler

Peki sahip olduğumuz güzellik için yitirme korkusuyla ağlamak niye? Kime? Ne için ? Biliyor musunuz?

Dökülen göz yaşları sadece kendimiz için
O değere sahipken de, yitirdiğimizde de
Çünkü bizi asil korkutan YALNIZLIK

İçimizde hissettiğimiz o güzel duyguları uzunca bir süre tekrar yaşayamamak

Özlemek, özlenmek, sevmek, sevilmek, sım-sıkıca sarılmak,
o bedenin canini, kanını hissetmek, sevişmek Hangisi kolay vazgeçilir hazlar ki?

Biten aşklarda da, biten ömürde de yanaklarımıza dökülen gözyaşları hep kendimiz için

Çünkü merkez hep biziz, doymak bilmeyen egomuz
Ve o egoyu doyurabilmek, hoşnut kılabilmek için ne kadar çok çırpınır dururuz

Bizim sevdiklerimiz bizi muhakkak sevmeli, özlediklerimiz özlemeli,
doğrularımız her zaman tek doğrudur

Ya yanımızda ki insan ? Onun egosu ? Arzuları, özlemleri veya usandıkları

Ne kadar o sevdiğimiz insana karşı fedakarız?
Vermeden neyi ne kadar alabiliriz ki?

Bizler; hep ilişkilerimizde hesap kitap içinde değil miyiz ?
Her zaman denge Verdiğimiz kadar alalım, aldığımız kadar verelim hesapları yapar dururuz

Sonuç YALNIZLIK

Peki bu kadar yalnızlıktan korkuyor, yaşanılan güzellikleri,
paylaşımı bir daha yasayamamak endişesiyle kaybedeceğimiz
değere ağlıyorsak niye bu kadar ince hesaplar

O değer bize mutluluk yerine hüzün, kargaşa yaşatıyorsa zaten vazgeçmeliyiz

Yok eğer yaşamın sıkıntılarından biraz da olsa bizi alıp mutluluk veriyorsa o zaman gözyaşı yerine biraz daha akilci olmak daha doğru değil mi?
Sıkıca, hiç bitmeyecekmiş gibi o güzelliği, huzuru sonuna kadar yasamak varken neden korku??

Bilirsiniz Anılarımızda öylesine anlamlı, mutlu anlar vardır ki, kimi zaman onca geçen yıllara değerdir Tabii ki bu değerler karşılık bulduğunda daha da değer kazanacaktır

Eh iste o zaman bize biraz daha is düşüyor demektir Daha çok özen
Çünkü yasam içinde, ayni frekansı yakalamak o kadar zor ki

Sevgiyi, özlemi birlikte yasamak doyumsuz bir hazdır
Artık o sevdiğin insan kendin olmuşsundur
Korursun, tıpkı kendini koruduğun gibi Üzmekten, incitmekten korkarsın
Artık hesap, kitap yapılamaz ; Daha çok vermek vermek istersin
Çünkü ego vererek de doyumu öğrenmiştir Çünkü gönlünü ayna tutmuşsundur o sevgiliye Çünkü yitirme korkusu askı ölümsüz kılar

Çünkü ayrılmanın da bir vahşi tadı var
Öyle vahşi bir tat ki dayanılır gibi değil
Çünkü ayrılık da sevdaya dahil Çünkü

AYRILANLAR HALA SEVGILI

Uğur ilhan