şizofren aşka mektupp

'unutuş saatleriydi bunlar,
insan kardeşlerindi sana seni unutturan
ölüm vardı herşeyin sonunda ama ölümün arkasında hiç ölmeyen aşkın vardı
sevinirdin bazen gülerdin,ama içinde bir yer hiç
durmadan kanardı
sen kendini ne kadar çok unutsanda,o dinmeyen sızı
sana yine seni hatırlatırdı
koşardın sevgili sanıp dünyaya,koşardın ondaki seni
tamamlamya
we sevgili seni eksik tanıdıkça,sen onu daha eksiksiz
severdin'