Mevsimlerden sonbahar..

angelesdream · 09-27-2007

Mevsim yine sonbahar,buğulu bir camın ardında gözleri cam kadar buğulu bir kız çocuğu
Gözünde yaşlar
Hafızasında tazeliğini yitirmemiş hatıralarla
Elemleri bir bir sıralamakta
Vaktin pek de önemi yok
Saatler sensizliği
Yağan yağmur çaresizliği çoğaltmakta
Hüznün,yakarışların adresi de yok bu gece
Gözyaşı yağmura,sitemler boşluğa yapışıyor
Son gücümle ben sana dair kalıntılara tutunmak istiyorum
Sadece istemekle kalıyorum…

Güçlü olmak istedikçe insanın güçsüzlüğü artar mı hiç?
Hani Haykırmak isteyip de düğüm düğüm olur ya yüreğin
Binlerce feryadı bir “offf “ a sığdırırsın ya insan
Ben seni sığdıramadığım derin duygularda aramaktayım
Tam buldum diyip sarılırken
Ellerimden kayıp gidişini izleyen yine ben oluyorum
Bugün mevsim sonbahar,küçük bir kız çocuğu nedensiz bir bitişe ağlar…

Dört mevsim içinde en hüzünlüsüdür sonbahar,kız çocukları hep bu mevsimde ağlar
Sana gelen yollar hep çıkmaz sokakları içinde barındırırdı sevgili
Sen de bu kadar kaybolmuşluğum da bundan
Gülüşlerin
Islık çalışın
Ruhum diyişin
Şarkı gibi kulaklarımda çınlar durur
Adı üstünde aşk bu insanı en güçsüz anında “sen” dolu yüreğinden vurur

Bugün mevsim sonbahar
Küçük biz kız çocuğu cam kenarında
Acaba o gelir mi gelmez mi diye
Papatya yaprağı misali gözyaşlarını sayar durur
Damla damla tükenmeden
Yüreğimdeki suretini,ruhumdaki seni kaybetmeden
Ne olur…Gel…Gel ki
Lal olmuş düşlerimle
Sebebi sen olan ağlamalarımla
Kendine bile itiraf edemediğim korkularımla
Cümlelere sığdırabildiğim itiraflarımla bir başıma bırakma beni
Hesapsız sorgusuz açtım yüreğimi bekleyişlerdeyim…

Sana elveda demiştim yainanma sakın ben bile inandıramamıştım kendimi senden uzak kalmaya…

09-27-2007	#1
angelesdream	Mevsimlerden sonbahar.. Mevsim yine sonbahar,buğulu bir camın ardında gözleri cam kadar buğulu bir kız çocuğu Gözünde yaşlar Hafızasında tazeliğini yitirmemiş hatıralarla Elemleri bir bir sıralamakta Vaktin pek de önemi yok Saatler sensizliği Yağan yağmur çaresizliği çoğaltmakta Hüznün,yakarışların adresi de yok bu gece Gözyaşı yağmura,sitemler boşluğa yapışıyor Son gücümle ben sana dair kalıntılara tutunmak istiyorum Sadece istemekle kalıyorum… Güçlü olmak istedikçe insanın güçsüzlüğü artar mı hiç? Hani Haykırmak isteyip de düğüm düğüm olur ya yüreğin Binlerce feryadı bir “offf “ a sığdırırsın ya insan Ben seni sığdıramadığım derin duygularda aramaktayım Tam buldum diyip sarılırken Ellerimden kayıp gidişini izleyen yine ben oluyorum Bugün mevsim sonbahar,küçük bir kız çocuğu nedensiz bir bitişe ağlar… Dört mevsim içinde en hüzünlüsüdür sonbahar,kız çocukları hep bu mevsimde ağlar Sana gelen yollar hep çıkmaz sokakları içinde barındırırdı sevgili Sen de bu kadar kaybolmuşluğum da bundan Gülüşlerin Islık çalışın Ruhum diyişin Şarkı gibi kulaklarımda çınlar durur Adı üstünde aşk bu insanı en güçsüz anında “sen” dolu yüreğinden vurur Bugün mevsim sonbahar Küçük biz kız çocuğu cam kenarında Acaba o gelir mi gelmez mi diye Papatya yaprağı misali gözyaşlarını sayar durur Damla damla tükenmeden Yüreğimdeki suretini,ruhumdaki seni kaybetmeden Ne olur…Gel…Gel ki Lal olmuş düşlerimle Sebebi sen olan ağlamalarımla Kendine bile itiraf edemediğim korkularımla Cümlelere sığdırabildiğim itiraflarımla bir başıma bırakma beni Hesapsız sorgusuz açtım yüreğimi bekleyişlerdeyim… Sana elveda demiştim yainanma sakın ben bile inandıramamıştım kendimi senden uzak kalmaya…