Osmanlıca Kelimeler, Osmanlı Sözlüğü

**Prof. Dr. Sinsi** · 11-25-2012

DÂB: 1

Adalet, doğruluk, 2

İhsan, vergi

DÂBBE: Yük ve binek hayvanı

DÂBBETÜ'L-ARZ: Kıyâmet alametlerinden olup topraktan çıkan varlık

DÂD-I HAKK: 1

Allah vergisi

2

Veriş, satış

DÂFİ': 1

Def' eden, savan, savuşturan, iten

2

Cenab-ı Hak

DÂĞ-DÂR: 1

Kızgın demirle nişanlanmış, dağlanmış

2

Pek müteessir, çok üzgün

DÂİN (DÂYİN): Borç veren, alacaklı

DAKİK: 1

İnce, ufak, nâzik

2

Toz haline getirilmiş şey, un

3

Dikkatli ölçülü davranan titiz kimse

DALÂLÂT-I BEŞERİYYE: İnsanlığın sapıklığı, beşerî sapıklık

DALÂLET: Hak yoldan sapma, sapıklık, azgınlık

DALÂL-İ MUBÎN: Apaçık sapıklık

DÂLL Bİ'L-İŞÂRE: İşaretle delâlet etme

Sözün işaretle mânâya delâlet etmesi

DÂLL U MUDILLE : Doğru yoldan çıkanlar ve çıkaranlar, sapanlar ve saptıranlar

DÂLLÎN GÜRÛHU: Sapıklar, azgınlar topluluğu

DÂLLİN: Doğru yoldan sapmış olanlar, azgınlar

DÂR: Ev, yer, yurt, dünya

DARBE-İ AZÂB: Azap darbesi, azap verici vuruş

DARB-I MESEL: Ata sözü

DÂREYN: İki dünya: Dünya ve ahiret

DÂR-I DÜNYA: Dünya

DÂR-I HARP: Müslümanlarla savaş halinde olan gayri müslim ülke

DÂR-I İSLÂM: İslâm ülkesi

DÂR-I KÜFÜR: Gayr-i müslimlerin ülkesi

DÂR-I SAADET: Mutluluk yeri

DÂR-I UHRA: Ahiret yurdu

DARÎRU'L-BASAR: Kör, âmâ

DÂRU'N-NEDVE: Mekke şehir meclisi

DÂRU'S-SELÂM: 1

Selamet yurdu, cennet

2

Bağdat şehrinin ünvanı

DÂRÜ'L-HİLAFET: İstanbul

DE'B-İ KADÎM: Eski gelenek, eski usûl, eski âdet

DEBÛR: Batı rüzgarı, batı taraftan esen yel

DECCÂL: Kıyametten az önce çıkacak, insanlardan bir kısmını sapıtacak ve daha sonra Hz

İsa tarafından öldürülecek olan şahıs

DEF': Öteye itme, savma, savulma

DEF-İ İHTİYAÇ: İhtiyacın giderilmesi, ihtiyacın karşılanması

DEF-İ MAZARRAT: Zararı giderme

DEF-İ MEFSEDET: Fesadı ortadan kaldırma

DEFTER-İ A'MÂL: Amel defteri, insanların dünyadaki hayır ve kötülüklerin kaydedildiği defter

DEHA: 1

Olağanüstü zeka ve anlayış kabiliyeti

2

Olağanüstü zeka sahibi kimse

DEHLİZ: Hol, koridor

11-25-2012	#11
Prof. Dr. Sinsi	Osmanlıca Kelimeler, Osmanlı Sözlüğü DÂB: 1 Adalet, doğruluk, 2 İhsan, vergi DÂBBE: Yük ve binek hayvanı DÂBBETÜ'L-ARZ: Kıyâmet alametlerinden olup topraktan çıkan varlık DÂD-I HAKK: 1 Allah vergisi 2 Veriş, satış DÂFİ': 1 Def' eden, savan, savuşturan, iten 2 Cenab-ı Hak DÂĞ-DÂR: 1 Kızgın demirle nişanlanmış, dağlanmış 2 Pek müteessir, çok üzgün DÂİN (DÂYİN): Borç veren, alacaklı DAKİK: 1 İnce, ufak, nâzik 2 Toz haline getirilmiş şey, un 3 Dikkatli ölçülü davranan titiz kimse DALÂLÂT-I BEŞERİYYE: İnsanlığın sapıklığı, beşerî sapıklık DALÂLET: Hak yoldan sapma, sapıklık, azgınlık DALÂL-İ MUBÎN: Apaçık sapıklık DÂLL Bİ'L-İŞÂRE: İşaretle delâlet etme Sözün işaretle mânâya delâlet etmesi DÂLL U MUDILLE : Doğru yoldan çıkanlar ve çıkaranlar, sapanlar ve saptıranlar DÂLLÎN GÜRÛHU: Sapıklar, azgınlar topluluğu DÂLLİN: Doğru yoldan sapmış olanlar, azgınlar DÂR: Ev, yer, yurt, dünya DARBE-İ AZÂB: Azap darbesi, azap verici vuruş DARB-I MESEL: Ata sözü DÂREYN: İki dünya: Dünya ve ahiret DÂR-I DÜNYA: Dünya DÂR-I HARP: Müslümanlarla savaş halinde olan gayri müslim ülke DÂR-I İSLÂM: İslâm ülkesi DÂR-I KÜFÜR: Gayr-i müslimlerin ülkesi DÂR-I SAADET: Mutluluk yeri DÂR-I UHRA: Ahiret yurdu DARÎRU'L-BASAR: Kör, âmâ DÂRU'N-NEDVE: Mekke şehir meclisi DÂRU'S-SELÂM: 1Selamet yurdu, cennet 2 Bağdat şehrinin ünvanı DÂRÜ'L-HİLAFET: İstanbul DE'B-İ KADÎM: Eski gelenek, eski usûl, eski âdet DEBÛR: Batı rüzgarı, batı taraftan esen yel DECCÂL: Kıyametten az önce çıkacak, insanlardan bir kısmını sapıtacak ve daha sonra Hz İsa tarafından öldürülecek olan şahıs DEF': Öteye itme, savma, savulma DEF-İ İHTİYAÇ: İhtiyacın giderilmesi, ihtiyacın karşılanması DEF-İ MAZARRAT: Zararı giderme DEF-İ MEFSEDET: Fesadı ortadan kaldırma DEFTER-İ A'MÂL: Amel defteri, insanların dünyadaki hayır ve kötülüklerin kaydedildiği defter DEHA: 1 Olağanüstü zeka ve anlayış kabiliyeti 2 Olağanüstü zeka sahibi kimse DEHLİZ: Hol, koridor