Osmanlıca Kelimeler, Osmanlı Sözlüğü

**Prof. Dr. Sinsi** · 11-25-2012

ELFÂZ-I GARÎBE: Şaşılacak, tuhaf sözler

EL-FURKAN: Kur'ân-ı Kerim

EL-HAKK: 1

Gerçeğin ta kendisi, tam doğrusu

2

Allah

ELHÂN: Nağmeler, besteler

ELHÂN-I TAYYİBE: Güzel nağmeler, güzel sesler

EL-HÜDÂ: Hidayet, Kur'ân-ı Kerim

ELVÂH: Levhalar, tablolar

ELVÂN: Renkler, çeşitler

EL-YEVM: Bugün

EMÂN: 1

Eminlik, korkusuzluk

2

Aman dileme

3

Şikayet

4

Rica

EMÂNET-İ İLÂHİYYE: İlâhî emanetler

EMİR, EMR: Buyruk

EMN: Eminlik, korkusuzluk

EMNİYYET-İ KÂMİLE: Tam güven, tam itimat

EMR-İ Bİ'L-MA'RÛF VE NEHY-İ ANİ'L-MÜNKER: Dinin iyi gördüğü şeyleri emretmek ve kötü gördüğünden sakındırmak

EMR-İ Bİ'L-MA'RUF: İyiliği emretmek

EMSİLE: Misaller, örnekler

EN'ÂM: Davar, koyun, keçi, sığır ve deve gibi hayvanlar

ENBİYA: Peygamberler, nebîler

ENE: Ben, benlik

ENE'L-HAKK: "Ben hakkım" anlamına gelen ve ilk defa Hallac-ı Mansûr tarafından söylenen söz

ENFÂL: "Nefel"in çoğulu

Harpte düşmandan alınan mallar, ganimetler

Kur'ân-ı Kerim'in 8

Sûresi

ENFÜS: "Nefs"in çoğulu

Canlar, ruhlar

ENFÜSÎ: Nefsî, nefiste meydana gelen, ferdî zihne ait bulunan, subjektif

ENSÂR: Hz

Muhammed (s

a

v

)'in Medineli arkadaşlarından olan ve muhacirlere yardım eden ashabı

ENVÂ: Türler, çeşitler

ENVÂ-I VÂHİDE: Bir çeşitten olma

ERBÂB-I HALL-U AKD: Halife seçmeye yetkili olan kişiler

Medine halkının ileri gelenleri

ERBÂB-I HASENAT: İyilik sahipleri

ERCAH: Daha üstün, en üstün

ERDÂN: "Beden"in çoğulu

Cisimler, vücutlar, gövdeler

ERHÂM: 1

Kadınlardaki çocuk yatağı, rahimler

2

Akrabalar

ERHAM: Çok merhametli, çok acıyan

ERKÂN: Rükunlar, esaslar, direkler, üniteler, bölümler

ERVÂH: Ruhlar

ERVÂH-I HABÎSE: Kötü ruhlar

ERZEL-İ ÖMÜR: İhtiyarlığın sonları, bunaklık günleri

ESAHH: Çok sahih, en doğru

ESÂTİR: Efsaneler, masallar

ESATÎR-İ EVVELÎN: Eskilerin masalları

ESBÂB: Sebepler

ESFEL-İ SÂFİLÎN: Cehennemin en alt tabakası, aşağının aşağısı

ESHÂB VE ETBA: Sahabeler ve tabiin

ESHÂB: Mümin olarak Hz

Muhammed (s

a

v

)'i gören ve mümin olarak ölen müslümanlar

(Bak: ASHAB)
ESHÂB-I EYKE: Şuayb Peygamberin gönderildiği kavim

ESHÂB-I HİCR: Salih Peygamberin gönderildiği kavim

ESLÂF: "Selef"in çoğulu

Eskiler, yerlerine geçilmiş kimseler

ESLÂF-I MÜFESSİRÎN: Eski müfessirler, geçmiş müfessirler

ESLAH: En salih, en iyi, en uygun

ESMÂ: Adlar, isimler

11-25-2012	#15
Prof. Dr. Sinsi	Osmanlıca Kelimeler, Osmanlı Sözlüğü ELFÂZ-I GARÎBE: Şaşılacak, tuhaf sözler EL-FURKAN: Kur'ân-ı Kerim EL-HAKK: 1 Gerçeğin ta kendisi, tam doğrusu 2 Allah ELHÂN: Nağmeler, besteler ELHÂN-I TAYYİBE: Güzel nağmeler, güzel sesler EL-HÜDÂ: Hidayet, Kur'ân-ı Kerim ELVÂH: Levhalar, tablolar ELVÂN: Renkler, çeşitler EL-YEVM: Bugün EMÂN: 1 Eminlik, korkusuzluk 2 Aman dileme 3 Şikayet 4 Rica EMÂNET-İ İLÂHİYYE: İlâhî emanetler EMİR, EMR: Buyruk EMN: Eminlik, korkusuzluk EMNİYYET-İ KÂMİLE: Tam güven, tam itimat EMR-İ Bİ'L-MA'RÛF VE NEHY-İ ANİ'L-MÜNKER: Dinin iyi gördüğü şeyleri emretmek ve kötü gördüğünden sakındırmak EMR-İ Bİ'L-MA'RUF: İyiliği emretmek EMSİLE: Misaller, örnekler EN'ÂM: Davar, koyun, keçi, sığır ve deve gibi hayvanlar ENBİYA: Peygamberler, nebîler ENE: Ben, benlik ENE'L-HAKK: "Ben hakkım" anlamına gelen ve ilk defa Hallac-ı Mansûr tarafından söylenen söz ENFÂL: "Nefel"in çoğulu Harpte düşmandan alınan mallar, ganimetler Kur'ân-ı Kerim'in 8 Sûresi ENFÜS: "Nefs"in çoğulu Canlar, ruhlar ENFÜSÎ: Nefsî, nefiste meydana gelen, ferdî zihne ait bulunan, subjektif ENSÂR: Hz Muhammed (sav)'in Medineli arkadaşlarından olan ve muhacirlere yardım eden ashabı ENVÂ: Türler, çeşitler ENVÂ-I VÂHİDE: Bir çeşitten olma ERBÂB-I HALL-U AKD: Halife seçmeye yetkili olan kişiler Medine halkının ileri gelenleri ERBÂB-I HASENAT: İyilik sahipleri ERCAH: Daha üstün, en üstün ERDÂN: "Beden"in çoğulu Cisimler, vücutlar, gövdeler ERHÂM: 1 Kadınlardaki çocuk yatağı, rahimler 2 Akrabalar ERHAM: Çok merhametli, çok acıyan ERKÂN: Rükunlar, esaslar, direkler, üniteler, bölümler ERVÂH: Ruhlar ERVÂH-I HABÎSE: Kötü ruhlar ERZEL-İ ÖMÜR: İhtiyarlığın sonları, bunaklık günleri ESAHH: Çok sahih, en doğru ESÂTİR: Efsaneler, masallar ESATÎR-İ EVVELÎN: Eskilerin masalları ESBÂB: Sebepler ESFEL-İ SÂFİLÎN: Cehennemin en alt tabakası, aşağının aşağısı ESHÂB VE ETBA: Sahabeler ve tabiin ESHÂB: Mümin olarak Hz Muhammed (sav)'i gören ve mümin olarak ölen müslümanlar (Bak: ASHAB) ESHÂB-I EYKE: Şuayb Peygamberin gönderildiği kavim ESHÂB-I HİCR: Salih Peygamberin gönderildiği kavim ESLÂF: "Selef"in çoğulu Eskiler, yerlerine geçilmiş kimseler ESLÂF-I MÜFESSİRÎN: Eski müfessirler, geçmiş müfessirler ESLAH: En salih, en iyi, en uygun ESMÂ: Adlar, isimler