Osmanlıca Sözlük Lügat Ş Harfi

Osmanlıca Sözlük Lügat Ş Harfi

ŞAAB Ayrılmak * Yarmak
ŞA´AR Kıl büken
ŞAAR Ağaç, şecer
ŞAB (Bak: şap)
ŞA´B (C: şuub) Tâife, cemaat Kabile
ŞA´B Ayrılmak Dağılmak * Islah etmek, düzeltmek * Helâk etmek * Kırmak
ŞA´BAN (Şâbân) Arabi ayların sekizincisi Mübârek Şuhur-u selâsenin (Üç ayların) ikincisi
ŞABAŞ f Alkış etme, alkışlama Aferin deme Bir hareketi güzel bulmaktan dolayı alkışlamak veya hediye vermek
ŞABAŞHÂN f Beğenip alkışlayan
ŞABB Genç, delikanlı, yiğit
ŞABB-I EMRED Bıyığı, sakalı henüz çıkmış delikanlı
ŞABBE Genç kadın
ŞA´BEZE El çabukluğu
ŞAB-HANE f Şap çıkarılan yer
ŞABİH Misil olan, nazir, benzeyen
ŞABUB (C: Şeabib) Sağanak yağmur
ŞACİNE (C: Şevâcin) Ağaçlı ve meşeli dere
ŞACİR Ayak altında ızdırap çekmek
ŞAD f Sevinçli, ferahlı, memnun, mesrur, şen, bahtiyar
ŞADAB (Şâd-âb) f Suya kanmış, sulu Taze
ŞÂD-ÂBÎ f Sulu olma, suya kanmışlık Tazelik
ŞADABTER (şâd-âbter) f Çok su verilmiş, fazla sulanmış
ŞADAN f Sevinçli, bahtiyar
ŞAD-HAB f Uykusu tatlı
ŞADIRVAN Etrafında bulunan bir çok musluklardan ve bir fıskiyeden su akan havuz tarzında kubbeli çeşme Şadırvanlar daha ziyade cami avlularında halkın abdest almaları için yapılırdı
ŞADİ f Sevinçlilik, memnunluk, mesruriyet, gönül ferahlığı
ŞADİ Mahkeme hademesi Mübâşir * İlimden, edebiyattan hissesi olan * Nağme ile şiir okuyan
ŞADİHE Alından buruna varana kadar olan beyazlık
ŞADKÂM f Çok sevinçli
ŞADMAN (Bak: şadüman)
ŞADNAK f Gönlü memnun, mesrur
ŞADÜMAN (şâd-mân) f Mesruriyet, sevinçlilik * Mesrur, bahtiyar
ŞAE Diledi, istedi, murad eyledi
ŞAFAK Tan zamanı Güneş doğmağa yakın zaman veya güneş battıktan sonraki alaca karanlık Gündüz * Nahiye Cânib * Nasihat eden kimsenin "Nasihatım te´sir etsin, sözüm tutulsun" diye ıslah için gayret göstermesi * Merhamet * Harf
ŞAFAK-ÂLUD f şafak gibi, şafak renginde
ŞAFAK-GÛN f Şafak renkli, kızıl
ŞAFE Ayakta çıkan ve dağlamayınca gitmeyen çıban
ŞAFİ Hastaya şifa veren (Allah CC) * Yeter görünen, kifayet eden
ŞAFİ´ (Şefaat den) Şefaat eden Bir kimsenin suçunun bağışlanması için vasıtalık eden
ŞAFİÎ Şâfiî mezhebinden olan (Bak: İmam-ı Şâfiî)
ŞAFİN (ŞEFUN) Göz ucuyla bakan kişi
ŞAGB Ayıplamak * Cidal, dövüş, niza * Şerri tahrik etmek
ŞAGİL İşgal eden, tutan* Meşgul eden, meşgul edici * Meşgul olmayı gerektiren * Bir mülkte oturan
ŞAGR Köpeğin bir ayağını kaldırıp bevletmesi
ŞAGRABİYYE (C: Şegârib) Ayak bağlamak
ŞAGŞAGA Süngüyü vurduğu kimsede hareket ettirmek
ŞAGVA´ (C: Şuguv) Dişleri birbirine muhalif olup kimi fazla kimi eksik olan kadın
ŞAGZEBİYYE (C: Şegâzib) Ayak bağlamak