Gökhan Türkmen - Araz

**Prof. Dr. Sinsi** · 11-04-2012

Gökhan Türkmen - Araz

” Yalnızım çünkü sen varsın

”
“Gel” desen gelirdim
Gittiğin uzakta bendim
Dağ gibi bir ihanetten düştüm
Bu kendime son gelişim
Ölümbaz öpüşler kusuyorum ceplerime
Kendimi suçüstü yakalıyorum
Ve kentsizliğimin isimsizliğini
Araza uyak düşüyorum
Gözlerime senden düşler sürüyorum
Islak bileklerim kan bayramına yatıyor
Bana en büyük tehdit yine ben oluyorum
Sonra bir durağa yaslanıyorum
Sonra bir kente
Ve sen gidiyorsun
Ben kanıyorum
Diyorlar ki; kendini dinleme , hiçbir şey söylemiyorsun

Oysa “gel” desen gelirdim biliyorsun

!
Bu kentte her yağmur kendini ağlar
Aklıma düşsen yalnızlık oluyorum
Ağzımdaki uykudan öpmüyorsun nicedir
Nerde kime üşüyorsun
Artık kendini yakan bir ateşim
Kendimize birbirimizden düşler yapamıyoruz
Şimdi boş duraklara yaslanıyorum
Boş kentlere
Oysa “gel” desen gelecektim

Bir gözlerin vardı ,
Gözyaşım kaldı

Bir yüreğin vardı ,
Hatıran kaldı

Bir sözlerin vardı ,
Sitemin kaldı

Bir hayat aşkın vardı ,
Gitti yarım kaldı

Son bir acım vardı

Oda sensiz kaldı

Ah

! bu canım güllere yandı ,
Sensiz nefes aldı

İnan , yalan değildi

Bir rüya gibiydi

Bitik yüreğimde ,
Acısı kaldı

Dön nasıl kimle nerdeysen ,
Dön beni biraz sevdiysen ,
Dön yüreğimde hasret ,
Çaresiz kaldım

Yeni utançlar biriktiriyorum eski günahlarıma
Cüzamlı ruhlar cehennemine gidiyorum ben
Kirli sözlerimi temize çekme
Gözlerim ihanete ihbar taşıyor
Kuşkulu bir cinayeti fısıldıyor kaşlarına
Sözü namluna sürmelisin şimdi
En yaralı yanımdan vurmalısın beni
Çünkü uçmak düşmeyi göze almaktır

Susuşuna kan döküyor gözlerim
Sen gözüne çiğ kaçtı sanıyorsun

Oysa bilmelisin Arazım
Kimsenin içi görünmez
Ve hiç bulamadıklarını
Asla yitiremezsin
Bak şimdi aramızda sessiz kalıyor
Söylenecek bütün sözler

Her sabah akşam oluyorsun
Alnından ellerine damlıyorsun
Yüzündeki yağmurla iniyorsun kente
İçine dert oluyorsun kentin
Dışına yağmur
Yüreğinde dağılıyor kristal şehirler
Duvarların kan öksürüyor
Ve sen
Başkalarının gözlerini
Yüzümde aramamayı öğreniyorsun
Beni bir durağa yaslıyorsun
Beni bir kente
Gidiyorsun
Oysa “gel” desen gelecektim

Biliyorum Arazım
İnsan kendini bulmamalı, hep aramalı
Gittiğin yerden başlıyorum öyleyse
Gece cinnetlerimi de alıp yanıma
Denize bakmayı bilmeyenler
Bir gün mutlaka boğulur
İşte bundandır gözlerinden kaçışlarım
Ömrümden düşürdüğüm sol anahtarlarına takılıyorum hep
Ve hayat yüklü kamyonlar geçiyor üstümden
Hadi bana en militan kelimelerle saldır
Batır içime cümlelerini
Beyhude bir dehşet bırak bana
Hakediyorum

Gizlilikten ölmek üzere olan bir akrep sızıyor içime
Can kaybından ölüyorum

Kırılır mı bilmem hüznümde taşıdığım kin ,
Kinim kendime ,
Susuşum sana
Küsüşüm tüm dünyaya

Üstü kalsın ihanetimin
“Gel” desen gelecektim

Son bir acım vardı

Oda sensiz kaldı

Ah

! bu canım güllere yandı ,
Sensiz nefes aldı

İnan , yalan değildi

Bir rüya gibiydi

Bitik yüreğimde ,
Acısı kaldı

Dön nasıl kimle nerdeysen ,
Dön beni biraz sevdiysen ,
Dön yüreğimde hasret ,
Çaresiz kaldım

İçine her düşen ,
Kendi keşfi sanıyor seni

Oysa sen melekleri bile kıskandıracak kadar kendinsin

Ve kendini acıtmak istiyorsun

Ama güller kendine batamaz bilmiyor musun ?
Gel mi diyorsun ?
Herkes kendi baktığını görür ,
Peki hayatın rüzgarında kime yelkeniz

Kıpırdamadan duramayız bir aşk boyu

Hadi en kanadığımız yerden susalım

” Gel ” desen gelirdim

” Git ” dedin gittin

Aşka

Rüzgara

Ayrılığa

Zamana

Eyvallah

11-04-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Gökhan Türkmen - Araz Gökhan Türkmen - Araz ” Yalnızım çünkü sen varsın ” “Gel” desen gelirdim Gittiğin uzakta bendim Dağ gibi bir ihanetten düştüm Bu kendime son gelişim Ölümbaz öpüşler kusuyorum ceplerime Kendimi suçüstü yakalıyorum Ve kentsizliğimin isimsizliğini Araza uyak düşüyorum Gözlerime senden düşler sürüyorum Islak bileklerim kan bayramına yatıyor Bana en büyük tehdit yine ben oluyorum Sonra bir durağa yaslanıyorum Sonra bir kente Ve sen gidiyorsun Ben kanıyorum Diyorlar ki; kendini dinleme , hiçbir şey söylemiyorsun Oysa “gel” desen gelirdim biliyorsun! Bu kentte her yağmur kendini ağlar Aklıma düşsen yalnızlık oluyorum Ağzımdaki uykudan öpmüyorsun nicedir Nerde kime üşüyorsun Artık kendini yakan bir ateşim Kendimize birbirimizden düşler yapamıyoruz Şimdi boş duraklara yaslanıyorum Boş kentlere Oysa “gel” desen gelecektim Bir gözlerin vardı , Gözyaşım kaldı Bir yüreğin vardı , Hatıran kaldı Bir sözlerin vardı , Sitemin kaldı Bir hayat aşkın vardı , Gitti yarım kaldı Son bir acım vardı Oda sensiz kaldı Ah! bu canım güllere yandı , Sensiz nefes aldı İnan , yalan değildi Bir rüya gibiydi Bitik yüreğimde , Acısı kaldı Dön nasıl kimle nerdeysen , Dön beni biraz sevdiysen , Dön yüreğimde hasret , Çaresiz kaldım Yeni utançlar biriktiriyorum eski günahlarıma Cüzamlı ruhlar cehennemine gidiyorum ben Kirli sözlerimi temize çekme Gözlerim ihanete ihbar taşıyor Kuşkulu bir cinayeti fısıldıyor kaşlarına Sözü namluna sürmelisin şimdi En yaralı yanımdan vurmalısın beni Çünkü uçmak düşmeyi göze almaktır Susuşuna kan döküyor gözlerim Sen gözüne çiğ kaçtı sanıyorsun Oysa bilmelisin Arazım Kimsenin içi görünmez Ve hiç bulamadıklarını Asla yitiremezsin Bak şimdi aramızda sessiz kalıyor Söylenecek bütün sözler Her sabah akşam oluyorsun Alnından ellerine damlıyorsun Yüzündeki yağmurla iniyorsun kente İçine dert oluyorsun kentin Dışına yağmur Yüreğinde dağılıyor kristal şehirler Duvarların kan öksürüyor Ve sen Başkalarının gözlerini Yüzümde aramamayı öğreniyorsun Beni bir durağa yaslıyorsun Beni bir kente Gidiyorsun Oysa “gel” desen gelecektim Biliyorum Arazım İnsan kendini bulmamalı, hep aramalı Gittiğin yerden başlıyorum öyleyse Gece cinnetlerimi de alıp yanıma Denize bakmayı bilmeyenler Bir gün mutlaka boğulur İşte bundandır gözlerinden kaçışlarım Ömrümden düşürdüğüm sol anahtarlarına takılıyorum hep Ve hayat yüklü kamyonlar geçiyor üstümden Hadi bana en militan kelimelerle saldır Batır içime cümlelerini Beyhude bir dehşet bırak bana Hakediyorum Gizlilikten ölmek üzere olan bir akrep sızıyor içime Can kaybından ölüyorum Kırılır mı bilmem hüznümde taşıdığım kin , Kinim kendime , Susuşum sana Küsüşüm tüm dünyaya Üstü kalsın ihanetimin “Gel” desen gelecektim Son bir acım vardı Oda sensiz kaldı Ah! bu canım güllere yandı , Sensiz nefes aldı İnan , yalan değildi Bir rüya gibiydi Bitik yüreğimde , Acısı kaldı Dön nasıl kimle nerdeysen , Dön beni biraz sevdiysen , Dön yüreğimde hasret , Çaresiz kaldım İçine her düşen , Kendi keşfi sanıyor seni Oysa sen melekleri bile kıskandıracak kadar kendinsin Ve kendini acıtmak istiyorsun Ama güller kendine batamaz bilmiyor musun ? Gel mi diyorsun ? Herkes kendi baktığını görür , Peki hayatın rüzgarında kime yelkeniz Kıpırdamadan duramayız bir aşk boyu Hadi en kanadığımız yerden susalım ” Gel ” desen gelirdim ” Git ” dedin gittin Aşka Rüzgara Ayrılığa Zamana Eyvallah