ßazen Aşk Gider..

Aslında ardında bıraktığın yıkıntının senin için bir önemi yoktu zira sen arkada bıraktıklarını önemsemeyecek kadar kendinle meşguldün Varoluş amacına tersti arkanı toplamak Anlıyordum, hak da veriyordum çünkü ne zaman merhametle arkanı dönersen, o anda karşındakinden bir darbe daha alıyordun Hayat sana gardını indirmemeyi öğretmişti ama etrafına çektiğin duvarlar yüzünden dışarıdaki güzellikleri ve mutluluğu da göremez olmuştun

Gitmeyi hiç istemedim yanından Sen beni istemiyordun ve ben bunu anlıyordum çünkü hatalıydım İşin can acıtan yanı hatalarımın farkında olmamdı, karşında yerin dibine geçiyordum her gözüne bakışımda Belki birbirimize uygun olmadığımız gerçekten doğruydu ama seninle biraz daha kalmayı, en azından biraz daha çaba göstermeyi o kadar istedim ki Seni o kadar istedim ki arkamda bıraktığım anda Ufak bir tebessüm edip evinin yoluna doğru ilerlerken ben o köhne dolmuşta hayatımın en kötü anlarından biriyle karşı karşıya kalmıştım Kafamı camlara vurmak istedim Dolmuştan inip gerisin geri koşmak istedim ama nafile Yapamazdım, benim sınırlarım senin duvarlarından saydam olmasına rağmen daha kalınlar ve aşılmalı zor Onları aşmak istiyor muyum? Ahh, yanında zaten onları yeterince aştım, kendi güvenlik alanımdan çok dışarı çıktım, gereğinden fazla olması gerektiği gibi davrandım Güvendim, evet Yapmalı mıydım? Belki hayır ama yaptım Pişman mıyım? Tabii ki hayır Fakat sonunda bu özgürlük hissi seni benden soğuttu En çok korktuğum da buydu Tüm bedenimle sarılabileceğim, kendimle denk bir dal bulmuşken esen rüzgar ve beceriksizliğim nedeniyle uçurumdan aşağı yuvarlanmak Hah, karanlık tam adamını buldu tekrar

Üç gündür seni düşünüyorum Hiç yorulmadım Aklıma geliyor gülüşün, kokun, dokunuşların Mahcubum, ne yapacağım meçhul Aramak istiyorum seni ama elim gitmiyor telefona zira sesini duyunca salaklaşıyorum, serotonin insanı aptal eder derlerdi, inanmazdım, doğruymuş Mutlu oluyorum sesini duyunca, sesin buz gibi olsa bile benim kalbim hızlı çarpmaya başlıyor, sarsılıyorum olduğum yerde Katlanamıyorum, korkuyorum Biliyorum yarın yine konuşacağız ve biliyorum yarın yine saçmalayacağım Bunu görmeyeceğini ve okumayacağını da biliyorum fakat yine de yazıyorum Bir yerlere kusmam gerek içimdekileri, burası boştu sanki Buraya kustum İçimdeki ufacık bir umut parçası yaptırıyor bunları bana, biliyorum ki zaten o kırıntının varlığından da utanmıyorum, sayesinde tekrar hissedebildiğimi anlıyorum Bunda senin de katkın yadsınamaz

Bana uzun süre sonra bu duygu yoğunluğunu yaşattığın için sana teşekkür etmem gerek sanırım Kolay kolay başıma gelen bir şey değil Baş etmesi zormuş

İğne bir delik açıyor, acıyla tekrar yüzleşiyorum fakat acıyı tamamen yok etmeye çalıştıkça, herşeyi tekrar hatırlıyorum