Aşık Nuri Çırağı - Kimdir Kısaca Hayatı

**Prof. Dr. Sinsi** · 10-21-2012

Aşık Nuri Çırağı

Kötünün kötü hevesi
Geriye kalacak nesi
Saz âşıkın gam teknesi
Parmak telden vaz mı geçer

Çırağı vaadinde dursun
Çalışan murada ersin
İster ise avcı vursun
Turna gölden vaz mı geçer

Âşık Nuri Çırağı 1948 yılının onuncu ayında Erzurum’un Şenkaya ilçesinin Gaziler (Bardız) nahiyesinin Kaynak köyünde doğmuştur

Köyün eski ismi Çermik yeni ismi ise Kaynak’tır

Asıl ismi Nuri Cihan Karataş’tır

Nüfus kayıtlarına göre doğum tarihi 01

01

1949’dur

Dedesinin ismi Süleyman, babası Muhammet Hamit’tir

Babaannesi Fadime, annesi Emine (Seher) hanımdır

Bir babanın bir çocuğudur

Seher Hanım doğum yaptıktan sonra hastalığa yakalanır

Genç yaşta annesini kaybeder

İlkokuldan 1960-1961 eğitim öğretim sezonunda mezun olur

Mezun olduğu yıl Erzurum Yavuz Sultan Selim Öğretmen Okulunu kazanır

Annesi yanından ayırmak istemediği için okula kaydolamaz

Eşi halasının kızı Zennure Hanım’dır

Zennure on beş yaşında Nuri on yedi yaşında iken evlilik gerçekleşir

Bu evlilikten; Emine, Neşe, Mehmet Mansur, Ahmet Nesimi, Ali İmran ve Ömer Faruk adında altı çocuğu dünyaya gelir

1976 yılında Âşık Reyhani ile Kars’ın kahve kültüründen de etkilenerek Erzurum’da “Âşıklar Kahvesi”’ni açar ve bu kültürün gelişmesine hizmet ederler

Reyhani ile olan birliktelik 1978 yılına kadar devam eder

Bu kahve 1993 yılına kadar kültüre hizmet eder

1993 yılında Kocaeli’nin Darıca beldesine taşınır

Halen Darıca’da yaşamaktadır

1994 yılında İstanbul’da “Gülhane Parkı Âşıklar Kahvesi”ni açar

Bu kahve âşıkların İstanbul’a taşınmasını sağlar

Bu kahve aynı zamanda İstanbul’da kurulan ilk âşıklar kahvesidir

1999 yılına kadar devam eden bu kahve 2000 yılında “Gebze Âşıklar Kahvesi” olarak açılır ve hâlâ devam eder

Âşıklar kahvesi zincirine 2001 yılında açılmak üzere olan “İzmit Çene Suyu Parkı Âşıklar Otağı” eklenir

Çocukluğundan beri kendisinden büyüklerle aynı mecliste olmayı sever

Âşık Nihani, Müdami, Deryami, Efgâri, Gülistan, Ruhani, Reyhani ve hocası Âşık Mevlüt İhsani gibi âşıkların saz meclisinde bulunur

Aynı köyde yaşadığı hocası Mevlüt İhsani kendisine ilk sazını alır

Bir gün babası namaz kılarken babasını rahatsız edince babası sazını kırar

Sazının kırılmasına çok üzülür

Daha sonra babasından aldığı para ile Kars’tan kendisine yeni bir saz alır

Şiir yazmaya kabiliyeti olan Nuri, ustası İhsani’den aldığı dersler sayesinde saz çalmayı öğrenir

Yıllarca beraber olduğu Reyhani’nin de kendisi üzerinde etkisi olduğunu kabul eder

Ancak asıl ustası Mevlüt İhsani’dir

1966’da başlayan Konya Âşıklar Bayramı’na 1967 yılından itibaren katılmaya başlar

Mahlâsını Orhan Şaik, Fevzi Halıcı, Ahmet Kabaklı ve Behçet Kemal Çağlar Konya Âşıklar Bayramı’nda vermiştir

Konya Âşıklar Bayramı başta olmak üzere birçok kutlama, şenlik, tören gibi programlara katılmıştır

Türkiye’de gezmediği çok az il vardır

Bu iller Sinop, Hakkâri ve Muğla’dır

Bunun yanında yurt dışında Avrupa’nın çeşitli ülkelerinde turnelere katılmıştır

Bunların yirmi biri Avrupa’ya biri ise Orta Asya’yadır

Özel televizyon kanallarında ilk âşıklar programını yapan Âşık, halen bu tür programlara çok düzeyli bir katkı sağlamaktadır

TRT dâhil birçok radyoda da değişik programlara katılmıştır

Ayrıca TRT’nin Kars radyosunun onaylı sanatçısıdır

Yüzün üzerinde ödülü olan âşık, ulusal bir televizyon kanalında program yapmaya devam etmektedir

Açtığı kahvelerle âşıkların yetişmesine büyük katkı sağlayan Çırağı, aktif hayatı nedeniyle doğrudan usta-çırak ilişkisiyle âşık yetiştiremese de bu kültüre katkılarıyla tarihteki yerini alacağına inanmaktadır

Doğu Anadolu’da ilk kez âşıklar için turne düzenlemiş, açtığı “Âşıklar Kahvesi” ile kültürün yayılmasına büyük hizmetler etmiştir

Kaynak:

Edeb

Öğr

Ömer ÖZBAYRAK
Kocaeli Ün

Fen-Edebiyat Fak

T

D

E

Lisans Tezi-2001

GÖRDÜKLERİM

Gittim gördüm bizim köyü
Neler olmuş biz gideli

Kurumuş pınarın suyu
Neler olmuş biz gideli

Bir dolu içtim tasınan
Gene eski hevesinen
Gönlüm ayrıldı yasınan
Neler olmuş biz gideli

O gün çok geç oldu sabah
Kalktığımda çektim bir ah
Yok olmuş diktiğim kavak
Neler olmuş biz gideli

Pınar bilir sözümüzü
Senle yuduk yüzümüzü
Gel de bir gör emmim kızı
Neler olmuş biz gideli

Han evler virâne olmuş
Çiçekler sararmış solmuş
Yerine baykuşlar konmuş
Neler olmuş biz gideli

Çırağı’yım çok merağım
Şirin yaylam Kumru dağım
Yıkılmış baba ocağım
Neler olmuş biz gideli

KAR ÇİÇEKLERİ

Çıktım bu dağlara seyran eyledim
Serpilmişler düze kar çiçekleri

Durdum onlarınan sohbet eyledim
Karıştılar söze kar çiçekleri

Tarihi çok yakın düneyin daha
Huşu ile can vermişler Allah’a
Bütün istekleri tek bir Fatiha
Sesleniyor bize kar çiçekleri

Ölmemişler, canlı fakat konuşmaz
Aklı idrak eden bu işe şaşmaz
Yazın, kışın renkleri de değişmez
Her zaman tap taze kar çiçekleri

İstiklâl uğruna bahşetmiş canı
Ruhu ile birleştirmiş vatanı
Baktığında selamlıyor insanı
Sanırsın yelpaze kar çiçekleri

Her zaman her yerde beraber onlar
Vatanın âşığı sevdâkâr onlar
Gelenden gidenden haberdar onlar
Bakarlar göz göze kar çiçekleri

Biz de yanlarına gitsek otursak
Durup ibret ile onlara baksak
Nuri Çırağı’yım bir sual sorsak
Ne söylerler yüze kar çiçekleri

OĞUL

Yaratılan kulu ufak göremem
Gönlü kendisine şah olur oğul

Yetimlerin torbasına el atmam
Vallahi çok günah ah olur oğul

Çirkef ile gel nefsini bezetme
Olur olmaz yere sözün uzatma
Elin tabağına elini atma
Batar ciğerine mıh olur oğul

Aklı olan hiç boş yere zorlanmaz
Bulutun yokluğu göğü gürletmez
Cahile bin cila sürsen parlatmaz
Kâmillerin yüzü mâh olur oğul

Çırağı derdine bir çâre ara
Hayır et, yâr ol yâr olan yâra
Günah ile çıkar isen huzura
Sadece kendine vah olur oğul

AÇMIŞ OLAYDIM

Varıp gittim bir kapıya dayandım
Şahâdet miftahıyla açmış olaydım

Ben dört renkli boya ile boyandım
Emrini nehyini seçmiş olaydım

Varlığımı Hak cennete koydurdu
Sol yanımdan Havva çıktı dedirdi
Zalim nefis bana buğday yedirdi
Elimle sitrimi biçmiş olaydım

Kara ettim Hakk’a karşı yüzümü
Kalmadı cennette adam lüzûmu
Serendib’e fırlattılar özümü
Bu tatlı canımdan geçmiş olaydım

Hıkıf inzal oldu kendi varından
Haber verdi bu gününden yarından
Daha evvel bilip şeytan şerrinden
Hakk’ın daldasına kaçmış olaydım

Fâni mülke Âdem diye duyruldum
Bir kalmadım Havvâ ile ayrıldım
Tövbe ettim günahlardan sıyrıldım
Fâniden bâkîye göçmüş olaydım

Çıkmaz idim cennet denen yuvadan
Ellerimi indirmezdim duadan
Bir kalırdım ayrılmazdım Havvâ’dan
Rahman pınarından içmiş olaydım

Çırağı’yım razı olsam çileme
Dert dökmeye sarılmazdım kaleme
Kahretmezdim göçer iken âleme
Birlik tohumunu saçmış olsaydım

FAKİR

Kazanı kaynamaz eleği dönmez
Dumanı bacadan çıkmaz fakirin

Kapısı açılmaz bir kimse gelmez
Komşusu yüzüne bakmaz fakirin

Nasip olmaz gide düğüne toya
On bir nüfusu var düşmüş hay huya
Aylar geçer hasret şekere, çaya
Kurumuş pınarı akmaz fakirin

Feleğin fakire bilmem kastı ne
Başın koyar kuru hasır üstüne
Dolu düşer harmanının üstüne
Karısı erkenden kalkmaz fakirin

Kurban günü bir et değer diline
Acımazlar neden ise haline
Çocukları elvan değer diline
Düğünde bayramda yakmaz fakirin

Çırağı geliyor bilmem ne yandan
Kirpiği karışmış yaş ile kandan
Her gün kuru ekmek acı soğandan
Yiyor çocukları bilmez fakirin

VAZ MI GEÇER

Sinek ayranına konar
Arı baldan vaz mı geçer

Suç işleyen kendi yanar
Mevlâ kuldan vaz mı geçer

Bu varlığı beden bilir
Dili tevhit eden bilir
Hakk’a doğru giden bilir
Yolcu yoldan vaz mı geçer

Yeşeren ağaçta dal var
Kâmilde bir ehl-i hal var
Kötüye bin kere yalvar
Fitne felden vaz mı geçer

Kötünün kötü hevesi
Geriye kalacak nesi
Saz âşıkın gam teknesi
Parmak telden vaz mı geçer

Çırağı vaadinde dursun
Çalışan murada ersin
İster ise avcı vursun
Turna gölden vaz mı geçer

ARZUMUZ

Biz ki insan yaratıldık anadan
İnsan geldik insan olmak arzumuz

Türlü renge sahip olduk sonradan
İnsan geldik insan olmak arzumuz

Bakmaz mısın başındaki dumana
Sanma hevesliyim saza kemana
Ben âşık değilim fotoromana
İnsan geldik insan olmak arzumuz

Dinle kardaş sana bir çift sözüm var
Çırağı’yım elde dertli sazım var
İnsan olmak için candan arzum var
İnsan geldik insan olmak arzumuz

TÜRKÜLERİMİZ

Beni gardaşımla kucaklaştırdın
Dilden dile yaşa türkülerimiz

Koskoca dünyaya sen çığır açtın
Toprak ile taşa türkülerimiz

Biz seni severiz kollarını aç
Çünkü yaramıza sendedir ilaç
Gelinime duvak, güveyime taç
Bacıma gardaşa türkülerimiz

Gönlündesin milletimin her zaman
Mehterle çalındın şaşırdı düşman
Gâh Köroğlu oldun gâhi Genç Osman
Yön verdin savaşa türkülerimiz

Önünde krallar başını eğmiş
Kopuz ile çalınarak söylenmiş
Öz yurdumda mesken kurmuş eğlenmiş
Bir baştan bir başa türkülerimiz

Bas bağrına dalgalansın bayrağı
Dünya bilsin bura Türk’ün toprağı
Seni söyledikçe Nuri Çırağı
Düşer mi telaşa türkülerimiz

BENİM

Serin serin esme rüzgâr
Bugün gönlüm gamlı benim

Şaka yapmayın bulutlar
İki gözüm nemli benim

Ömür güneşimiz açtı
Vakit müddete yanaştı
Hayat ipliğim dolaştı
İşim serencamlı benim

Hal dinlerim hal söylerim
Gam okurum dert çözerim
Çırağı ağlar gezerim
Günüm hep matemli benim

10-21-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Aşık Nuri Çırağı - Kimdir Kısaca Hayatı Aşık Nuri Çırağı Kötünün kötü hevesi Geriye kalacak nesi Saz âşıkın gam teknesi Parmak telden vaz mı geçer Çırağı vaadinde dursun Çalışan murada ersin İster ise avcı vursun Turna gölden vaz mı geçer Âşık Nuri Çırağı 1948 yılının onuncu ayında Erzurum’un Şenkaya ilçesinin Gaziler (Bardız) nahiyesinin Kaynak köyünde doğmuştur Köyün eski ismi Çermik yeni ismi ise Kaynak’tır Asıl ismi Nuri Cihan Karataş’tır Nüfus kayıtlarına göre doğum tarihi 01011949’dur Dedesinin ismi Süleyman, babası Muhammet Hamit’tir Babaannesi Fadime, annesi Emine (Seher) hanımdır Bir babanın bir çocuğudur Seher Hanım doğum yaptıktan sonra hastalığa yakalanır Genç yaşta annesini kaybeder İlkokuldan 1960-1961 eğitim öğretim sezonunda mezun olur Mezun olduğu yıl Erzurum Yavuz Sultan Selim Öğretmen Okulunu kazanır Annesi yanından ayırmak istemediği için okula kaydolamaz Eşi halasının kızı Zennure Hanım’dır Zennure on beş yaşında Nuri on yedi yaşında iken evlilik gerçekleşir Bu evlilikten; Emine, Neşe, Mehmet Mansur, Ahmet Nesimi, Ali İmran ve Ömer Faruk adında altı çocuğu dünyaya gelir 1976 yılında Âşık Reyhani ile Kars’ın kahve kültüründen de etkilenerek Erzurum’da “Âşıklar Kahvesi”’ni açar ve bu kültürün gelişmesine hizmet ederler Reyhani ile olan birliktelik 1978 yılına kadar devam eder Bu kahve 1993 yılına kadar kültüre hizmet eder 1993 yılında Kocaeli’nin Darıca beldesine taşınır Halen Darıca’da yaşamaktadır 1994 yılında İstanbul’da “Gülhane Parkı Âşıklar Kahvesi”ni açar Bu kahve âşıkların İstanbul’a taşınmasını sağlar Bu kahve aynı zamanda İstanbul’da kurulan ilk âşıklar kahvesidir 1999 yılına kadar devam eden bu kahve 2000 yılında “Gebze Âşıklar Kahvesi” olarak açılır ve hâlâ devam eder Âşıklar kahvesi zincirine 2001 yılında açılmak üzere olan “İzmit Çene Suyu Parkı Âşıklar Otağı” eklenir Çocukluğundan beri kendisinden büyüklerle aynı mecliste olmayı sever Âşık Nihani, Müdami, Deryami, Efgâri, Gülistan, Ruhani, Reyhani ve hocası Âşık Mevlüt İhsani gibi âşıkların saz meclisinde bulunur Aynı köyde yaşadığı hocası Mevlüt İhsani kendisine ilk sazını alır Bir gün babası namaz kılarken babasını rahatsız edince babası sazını kırar Sazının kırılmasına çok üzülür Daha sonra babasından aldığı para ile Kars’tan kendisine yeni bir saz alır Şiir yazmaya kabiliyeti olan Nuri, ustası İhsani’den aldığı dersler sayesinde saz çalmayı öğrenir Yıllarca beraber olduğu Reyhani’nin de kendisi üzerinde etkisi olduğunu kabul eder Ancak asıl ustası Mevlüt İhsani’dir 1966’da başlayan Konya Âşıklar Bayramı’na 1967 yılından itibaren katılmaya başlar Mahlâsını Orhan Şaik, Fevzi Halıcı, Ahmet Kabaklı ve Behçet Kemal Çağlar Konya Âşıklar Bayramı’nda vermiştir Konya Âşıklar Bayramı başta olmak üzere birçok kutlama, şenlik, tören gibi programlara katılmıştır Türkiye’de gezmediği çok az il vardır Bu iller Sinop, Hakkâri ve Muğla’dır Bunun yanında yurt dışında Avrupa’nın çeşitli ülkelerinde turnelere katılmıştır Bunların yirmi biri Avrupa’ya biri ise Orta Asya’yadır Özel televizyon kanallarında ilk âşıklar programını yapan Âşık, halen bu tür programlara çok düzeyli bir katkı sağlamaktadır TRT dâhil birçok radyoda da değişik programlara katılmıştır Ayrıca TRT’nin Kars radyosunun onaylı sanatçısıdır Yüzün üzerinde ödülü olan âşık, ulusal bir televizyon kanalında program yapmaya devam etmektedir Açtığı kahvelerle âşıkların yetişmesine büyük katkı sağlayan Çırağı, aktif hayatı nedeniyle doğrudan usta-çırak ilişkisiyle âşık yetiştiremese de bu kültüre katkılarıyla tarihteki yerini alacağına inanmaktadır Doğu Anadolu’da ilk kez âşıklar için turne düzenlemiş, açtığı “Âşıklar Kahvesi” ile kültürün yayılmasına büyük hizmetler etmiştir Kaynak: Edeb Öğr Ömer ÖZBAYRAK Kocaeli Ün Fen-Edebiyat Fak TDE Lisans Tezi-2001 GÖRDÜKLERİM Gittim gördüm bizim köyü Neler olmuş biz gideli Kurumuş pınarın suyu Neler olmuş biz gideli Bir dolu içtim tasınan Gene eski hevesinen Gönlüm ayrıldı yasınan Neler olmuş biz gideli O gün çok geç oldu sabah Kalktığımda çektim bir ah Yok olmuş diktiğim kavak Neler olmuş biz gideli Pınar bilir sözümüzü Senle yuduk yüzümüzü Gel de bir gör emmim kızı Neler olmuş biz gideli Han evler virâne olmuş Çiçekler sararmış solmuş Yerine baykuşlar konmuş Neler olmuş biz gideli Çırağı’yım çok merağım Şirin yaylam Kumru dağım Yıkılmış baba ocağım Neler olmuş biz gideli KAR ÇİÇEKLERİ Çıktım bu dağlara seyran eyledim Serpilmişler düze kar çiçekleri Durdum onlarınan sohbet eyledim Karıştılar söze kar çiçekleri Tarihi çok yakın düneyin daha Huşu ile can vermişler Allah’a Bütün istekleri tek bir Fatiha Sesleniyor bize kar çiçekleri Ölmemişler, canlı fakat konuşmaz Aklı idrak eden bu işe şaşmaz Yazın, kışın renkleri de değişmez Her zaman tap taze kar çiçekleri İstiklâl uğruna bahşetmiş canı Ruhu ile birleştirmiş vatanı Baktığında selamlıyor insanı Sanırsın yelpaze kar çiçekleri Her zaman her yerde beraber onlar Vatanın âşığı sevdâkâr onlar Gelenden gidenden haberdar onlar Bakarlar göz göze kar çiçekleri Biz de yanlarına gitsek otursak Durup ibret ile onlara baksak Nuri Çırağı’yım bir sual sorsak Ne söylerler yüze kar çiçekleri OĞUL Yaratılan kulu ufak göremem Gönlü kendisine şah olur oğul Yetimlerin torbasına el atmam Vallahi çok günah ah olur oğul Çirkef ile gel nefsini bezetme Olur olmaz yere sözün uzatma Elin tabağına elini atma Batar ciğerine mıh olur oğul Aklı olan hiç boş yere zorlanmaz Bulutun yokluğu göğü gürletmez Cahile bin cila sürsen parlatmaz Kâmillerin yüzü mâh olur oğul Çırağı derdine bir çâre ara Hayır et, yâr ol yâr olan yâra Günah ile çıkar isen huzura Sadece kendine vah olur oğul AÇMIŞ OLAYDIM Varıp gittim bir kapıya dayandım Şahâdet miftahıyla açmış olaydım Ben dört renkli boya ile boyandım Emrini nehyini seçmiş olaydım Varlığımı Hak cennete koydurdu Sol yanımdan Havva çıktı dedirdi Zalim nefis bana buğday yedirdi Elimle sitrimi biçmiş olaydım Kara ettim Hakk’a karşı yüzümü Kalmadı cennette adam lüzûmu Serendib’e fırlattılar özümü Bu tatlı canımdan geçmiş olaydım Hıkıf inzal oldu kendi varından Haber verdi bu gününden yarından Daha evvel bilip şeytan şerrinden Hakk’ın daldasına kaçmış olaydım Fâni mülke Âdem diye duyruldum Bir kalmadım Havvâ ile ayrıldım Tövbe ettim günahlardan sıyrıldım Fâniden bâkîye göçmüş olaydım Çıkmaz idim cennet denen yuvadan Ellerimi indirmezdim duadan Bir kalırdım ayrılmazdım Havvâ’dan Rahman pınarından içmiş olaydım Çırağı’yım razı olsam çileme Dert dökmeye sarılmazdım kaleme Kahretmezdim göçer iken âleme Birlik tohumunu saçmış olsaydım FAKİR Kazanı kaynamaz eleği dönmez Dumanı bacadan çıkmaz fakirin Kapısı açılmaz bir kimse gelmez Komşusu yüzüne bakmaz fakirin Nasip olmaz gide düğüne toya On bir nüfusu var düşmüş hay huya Aylar geçer hasret şekere, çaya Kurumuş pınarı akmaz fakirin Feleğin fakire bilmem kastı ne Başın koyar kuru hasır üstüne Dolu düşer harmanının üstüne Karısı erkenden kalkmaz fakirin Kurban günü bir et değer diline Acımazlar neden ise haline Çocukları elvan değer diline Düğünde bayramda yakmaz fakirin Çırağı geliyor bilmem ne yandan Kirpiği karışmış yaş ile kandan Her gün kuru ekmek acı soğandan Yiyor çocukları bilmez fakirin VAZ MI GEÇER Sinek ayranına konar Arı baldan vaz mı geçer Suç işleyen kendi yanar Mevlâ kuldan vaz mı geçer Bu varlığı beden bilir Dili tevhit eden bilir Hakk’a doğru giden bilir Yolcu yoldan vaz mı geçer Yeşeren ağaçta dal var Kâmilde bir ehl-i hal var Kötüye bin kere yalvar Fitne felden vaz mı geçer Kötünün kötü hevesi Geriye kalacak nesi Saz âşıkın gam teknesi Parmak telden vaz mı geçer Çırağı vaadinde dursun Çalışan murada ersin İster ise avcı vursun Turna gölden vaz mı geçer ARZUMUZ Biz ki insan yaratıldık anadan İnsan geldik insan olmak arzumuz Türlü renge sahip olduk sonradan İnsan geldik insan olmak arzumuz Bakmaz mısın başındaki dumana Sanma hevesliyim saza kemana Ben âşık değilim fotoromana İnsan geldik insan olmak arzumuz Dinle kardaş sana bir çift sözüm var Çırağı’yım elde dertli sazım var İnsan olmak için candan arzum var İnsan geldik insan olmak arzumuz TÜRKÜLERİMİZ Beni gardaşımla kucaklaştırdın Dilden dile yaşa türkülerimiz Koskoca dünyaya sen çığır açtın Toprak ile taşa türkülerimiz Biz seni severiz kollarını aç Çünkü yaramıza sendedir ilaç Gelinime duvak, güveyime taç Bacıma gardaşa türkülerimiz Gönlündesin milletimin her zaman Mehterle çalındın şaşırdı düşman Gâh Köroğlu oldun gâhi Genç Osman Yön verdin savaşa türkülerimiz Önünde krallar başını eğmiş Kopuz ile çalınarak söylenmiş Öz yurdumda mesken kurmuş eğlenmiş Bir baştan bir başa türkülerimiz Bas bağrına dalgalansın bayrağı Dünya bilsin bura Türk’ün toprağı Seni söyledikçe Nuri Çırağı Düşer mi telaşa türkülerimiz BENİM Serin serin esme rüzgâr Bugün gönlüm gamlı benim Şaka yapmayın bulutlar İki gözüm nemli benim Ömür güneşimiz açtı Vakit müddete yanaştı Hayat ipliğim dolaştı İşim serencamlı benim Hal dinlerim hal söylerim Gam okurum dert çözerim Çırağı ağlar gezerim Günüm hep matemli benim