İsparta İlçeleri Ve Köyleri

Keçiborlu:1990 sayımına göre toplam nüfûsu 19766 olup, 8955’i ilçe merkezinde 10811’i köylerde yaşamaktadırMerkez bucağına bağlı 15 köyü vardırYüzölçümü 565 km2 olup, nüfus yoğunluğu 35’dir İlçe toprakları orta yükseklikte engebeli araziden meydana gelirKuzeydoğusunda Karakuş Dağı, güneybatısında SöğütDağı, doğusunda Kapı Dağı yer alır Bu dağların ortasında bir plato vardır

Ekonomisi tarıma dayalıdır Başlıca tarım ürünleri şekerpancarı, arpa, buğday ve elma olup, ayrıca az miktarda soğan, patates, armut ve haşhaş yetiştirilir Bağcılık ve gülcülük yaygındırHayvancılık ikinci derecede gelir kaynağı olup, canlı hayvan ticaretine yöneliktir Ev tezgahlarında halı dokumacılığı yapılır İlçe topraklarındaki kükürt yatakları Etibank tarafından işletilir

İlçe merkezi Keçiborlu Deresi Vâdisinde kurulmuşturİstanbul-Antalya ve Eğirdir-Isparta-İzmir demiryolu ilçeden geçer İl merkezine 40 km mesafededir Denizden yüksekliği 1040 metredirİlçe belediyesi 1902’de kurulmuştur

Senirkent: 1990 sayımına göre toplam nüfûsu 24388 olup, 10738’i ilçe merkezinde, 13650’si köylerde yaşamaktadırMerkez bucağına bağlı 8 köyü vardırYüzölçümü 600 km2 olup, nüfus yoğunluğu 41’dirİlçe toprakları kuzey ve güneyden dağlarla çevrilmiş bir alanda yer alırGüneyinde Barla ve Kapı Dağları, kuzeyinde Karakuş Dağları ile bu dağların ortasında Senirkent Ovası yer alır EğirdirGölünün bir bölümü ilçe sınırları içinde kalır Ovayı Gençali Deresi sular

Ekonomisi tarım ve dokumacılığa dayalıdır Başlıca tarım ürünleri şekerpancarı, arpa, elma, üzüm, buğday ve soğan olup, ayrıca az miktarda patates, baklagiller ve armut yetiştirilir El tezgahlarında halıcılık yaygın olarak yapılırSalça fabrikası başlıca sanayi kuruluşudur

İlçe merkezi Hoyran Gölüne (Eğirdir Gölünün kuzey parçası) açılan bir ovanın batı kenarında kurulmuştur Denizden yüksekliği 1040 metredir İl merkezine 72 km mesafededir Fazla gelişmemiş olan Senirkent 1952’de İlçe olmuşturİlçe belediyesi 1886’da kurulmuştur

Sütçüler: 1990 sayımına göre toplam nüfûsu 21957 olup, 4062’si ilçe merkezinde, 17895’i köylerde yaşamaktadır Merkez bucağına bağlı 20, Kasımlar bucağına bağlı 8 köyü vardır Yüzölçümü 1288 km2 olup, nüfus yoğunluğu 17’dir İlçe toprakları engebeli alanlardan meydana gelir Doğusunda Dedegül Dağı, orta ve güneyinde KuyucakDağı yer alır Dağların yüksek kesimlerinde hayvancılık açısından önemli yaylalar vardır Dağlar meşe, köknar, kızılçam, karaçam, sedir ve ardıç ormanları ile kaplıdır

Ekonomisi hayvancılığa dayalıdır Ekime müsait toprakları azdır Başlıca tarım ürünleri buğday, arpa ve elmadır Ev tezgahlarında halı dokumacılığı yapılır İlçe merkezi,Aksu Çayına karışan bir dere vâdisinde yamaçlara kurulmuştur Denizden yüksekliği 1000 metredirÖnemli yollardan, uzak olduğundan gelişmemiş, küçük bir yerleşim merkezidir Eski ismi Cebel’dirİl merkezine 102 km mesafededir Belediyesi 1938’de kurulmuştur

Şarkikaraağaç: 1990 sayımına göre toplam nüfusu 38993 olup, 12253’ü ilçe merkezinde 26740’ı köylerde yaşamaktadır Merkez bucağına bağlı 27 köyü vardırİlçe toprakları genelde dağlıktırKuzey ve kuzeydoğusunda SultanDağları, güneyinde DedegülDağı, batısında Anamas Dağı ve bu dağların ortasında Şarkikaraağaç Ovası yer alırOvayı Eğri Çayı sular Beyşehir Gölünün bir bölümü ilçe sınırları içinde kalır Dağlarda köknar, sedir, karaçam ve ardıç ormanları vardır

Ekonomisi tarıma dayalıdır Başlıca tarım ürünleri şekerpancarı,üzüm, buğday, elma, arpa, patates, haşhaş, nohut, soğan, fasulye ve armutturHayvancılık gelişmiş olup, genelde sığır ve koyun beslenir Ev tezgahlarında dokumacılık yapılırYem, barit, tuğla, kiremit fabrikaları başlıca sanâyi kuruluşlarıdır

Uluborlu: 1990 sayımına göre toplam nüfûsu 11970 olup, 10072’si ilçe merkezinde, 1898’i köylerde yaşamaktadırMerkez bucağına bağlı 4 köyü vardırYüzölçümü 322 km2 olup, nüfus yoğunluğu 37’dir İlçe toprakları üç tarafı dağlarla çevrili bir alanda yer alırKuzey ve batısını Karakuş dağları, güneyini ise Kapıdağ engebelendirir Dağlardan kaynaklanan suları Gençali Deresi toplar Senirkent Ovasının bir bölümü ilçe sınırları içinde kalır

Ekonomisi tarım ve dokumacılığa dayanır Başlıca tarım ürünleri arpa ve buğday olup, ayrıca az miktarda elma, üzüm, nohut, patates, armut ve soğan yetiştirilirSüt üretimi gayesiyle sığır besiciliği yapılır Ev tezgahlarında halı dokumacılığı yaygındır İlçe topraklarında kireçtaşı yatakları vardır

İlçe merkezi, Kapıdağ eteklerinde düz bir alanda kurulmuşturTarihi çok eski devirlere kadar uzanmaktadırKonya’yı Yalvaç üzerinden Denizli’ye bağlayan karayolu ilçeden geçerİl merkezine 69 km mesâfededir Belediyesi 1864’te kurulmuştur

Yalvaç: 1990 sayımına göre toplam nüfûsu 85053 olup, 28028’i ilçe merkezinde, 57025’i köylerde yaşamaktadırMerkez bucağına bağlı 21, Bağkonak bucağına bağlı 9 köyü vardırYüzölçümü 1415 km2, olup nüfus yoğunluğu 60’tır İlçe toprakları genelde dağlıktırKuzeyinde Karakuş Dağları ve Sultandağları, güneyinde Güllüce Dağı, güneybatısında Kirişli Dağı yer alır Dağların iç kesiminde orta yükseklikte düzlükler vardır Dağlardan kaynaklanan suları Hoyran ve Yalvaç dereleri toplar

Ekonomisi tarıma dayalıdır Başlıca tarım ürünleri elma, buğday, üzüm, arpa, şekerpancarı, patates, armut, soğan ve haşhaştır Hayvancılık gelişmiştir Koyun ve sığır besiciliğinin yanında az miktarda Ankara keçisi de beslenir Tuğla, kiremit fabrikaları ve tabakâneler başlıca sanâyi kuruluşlarıdır

İlçe merkezi Eğirdir Gölü havzasının kuzeydoğusunda SultanDağlarının eteklerinde kurulmuştur Deniz’den yüksekliği 1160 metredir Akşehir’i Senirkent üzerinden Denizli ve Isparta’ya bağlayan karayolu ilçeden geçerTârihi çok eski devirlere dayanan bir yerleşim merkezidirİsmini Oğuz Beylerinden Sakız ve Emir boyuna mensup Yalvaç Beyden almıştırİlçe belediyesi 1864’te kurulmuştur

Yenişarbademli: 1990 sayımına göre toplam nüfûsu 7323 olup, 6199’u ilçe merkezinde 1124’ü köylerde yaşamaktadır Merkez bucağına bağlı 2 köyü vardırİlçe toprakları dağlıktır Batısında Dedegül Dağları yer alır Ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır Evlerde halı dokumacılığı yaygındırİlçe merkezi Dedegül Dağları eteklerinde kurulmuştur Şarkikaraağaç’a bağlı bir bucak iken 9 Mayıs 1990’da 3644 sayılı kânunla ilçe oldu