Adana İlçeleri Ve İlçe Köyleri

Adana ilçeleri hakkında kısa bilgiler

Adana

İlçeleri

Adana ili 17 ilçeden meydana gelir

Seyhan: 1990 sayımına göre toplam nüfusu 672121 olup, 642321'i ilçe merkezinde, 29800’ü köylerde yaşamaktadır İl merkezini meydana getiren ilçelerden biridir Toroslardan inip güneye akan Seyhan’ın batı kıyısında kurulmuştur Adana'nın merkez ilçesiyken, 5 Haziran 1986 tarihinde 3306 sayılı kanunla ayrı bir ilçe haline gelmiştir Yüzölçümü 420 km2 olup nüfus yoğunluğu 1600'dür

Yüregir: 1990 sayımına göre toplam nüfusu 369529 olup, 273829'u ilçe merkezinde, 95700'ü köylerde yaşamaktadır İl merkezini meydana getiren ilçelerden biridir Seyhan Nehrinin doğu kısmında kurulmuştur Adana'nın merkez ilçesiyken 5 Haziran 1986 tarihinde 3306 sayılı kanunla ayrı bir ilçe haline gelmiştir İlçe Yüreğir Ovasında kurulduğu için bu adı almıştır Yüzölçümü 1532 km2 olup, nüfus yoğunluğu 241'dir

Aladağ: 1990 sayımına göre toplam nüfusu 23207 olup, 4990'ı ilçe merkezinde, 18217’si köylerde yaşamaktadır Merkeze bağlı 23 köyü vardır Karaisalı ilçesine bağlı bucak iken, 19 Haziran 1987’de 3392 sayılı kanunla ilçe oldu Eski ismi Karsantı idi

İlçe toprakları dağlık olup, Aladağlar üzerinde yer alır İlçe topraklarından kaynaklanan suları Seyhan nehri toplar Dağlar ormanlarla kaplıdır

Ekonomisi hayvancılık ve ormancılığa dayalıdır Yaylacılık yöntemiyle küçükbaş hayvan besiciliği yaygındır İlçe merkezi Kale Dağı eteklerinde kurulmuştur Gelişmemiş bir yerleşim merkezidir

Bahçe: 1990 sayımına göre toplam nüfusu 27983 olup, 16009’u ilçe merkezinde, 11974’ü köylerde yaşamaktadır Merkez bucağa bağlı 14 köyü vardır Yüzölçümü 241 km2 olup nüfus yoğunluğu 116’dır İlin kuzey doğusunda yer alır İlçe toprakları genelde dağlıktır Amanos Dağının kuzeyini meydana getiren bu dağlar, orman bakımından çok zengindir Dağlardan kaynaklanan Huma Çayı, ilçenin batısından akan Ceyhan Nehrine karışır

Ekonomisi hayvancılık ve ormancılığa dayalıdır En çok kılkeçisi beslenir Verimli arazisi yok denecek kadar az olduğu için, tarım gelişmemiştir Az miktarda buğday, pamuk ve üzüm yetiştirilir

İlçe merkezi, Amanos Dağlarının batı eteklerinde, Huma çayı vadisinde kurulmuştur İlin en hızlı büyüyen ilçesidir Adana-İslahiye-Suriye-Bağdat demiryolu ilçe merkezinden geçer Eski adı Bulanık’tır İlçe belediyesi 1933’te kurulmuştur

Ceyhan: 1990 sayımına göre toplam nüfusu 161523 olup, 85308’i ilçe merkezinde, 76215’i köylerde yaşamaktadır Merkez bucağa bağlı 47, Köseli bucağına bağlı 17, Sağkaya bucağına bağlı 17 köyü vardır Yüzölçümü 1427 km2 olup nüfus yoğunluğu 113'tür

İlin orta kesiminde Çukurova’da yer alır İlçe toprakları düzdür Güneydoğusunda Misis ve Uyuz dağları vardır Ceyhan Ovası Çukurova’yı meydana getiren altı ovadan en büyüğüdür İlçe topraklarını Ceyhan Irmağı ve kolları sular

Ekonomisi tarıma dayalıdır Başlıca tarım ürünleri pamuk, buğday, soya, susam, portakal, mandalina ve Karpuzdur Tarıma bağlı sanayi gelişmiştir Çok sayıda çırçır ve pamuklu dokuma atölyesi vardır İlçe merkezi Ceyhan Ovasında, Ceyhan Nehri kıyısında kurulmuştur

Düziçi: 1990 sayımına göre toplam nüfusu 67155 olup, 31813'ü ilçe merkezinde, 35342’si köylerde yaşamaktadır Merkez bucağa bağlı 24 köyü vardır Yüzölçümü 511 km2 olup, nüfus yoğunluğu 131’dir

İlin kuzeydoğudusunda yer alır İlçe toprakları Ceyhan ırmağının suladığı verimli ovadan meydana gelir Haruniye ovasından doğan Sabun Suyu Ceyhan’a karışır İlçenin doğusunda Amanos Dağları yer alır

Ekonomisi tarıma dayalıdır Başlıca tarım ürünleri yerfıstığı ve pamuktur Ayrıca buğday, arpa, mısır gibi tahıllar da yetiştirilir

İlçe 1983 senesine kadar Haruniye adıyla, Bahçe’ye bağlı bucaktı Pamuk üretiminin bölgede önem kazanması üzerine Haruniye hızla gelişmeye başladı Bir süre sonra yakınındaki Hacılar köyü ile birleşti 29 Kasım1983’te Bahçe ilçesinden ayrılarak Düziçi adıyla ilçe merkezi oldu İlçe belediyesi 1956’da kurulmuştur

Feke: 1990 sayımına göre toplam nüfusu 21751 olup, 4669’u ilçe merkezinde, 17082’si köylerde yaşamaktadır Merkez bucağa bağlı 26, Mansur bucağına bağlı 8 köyü vardır Yüzölçümü 1335 km2 olup, nüfus yoğunluğu 16’dır

İlin kuzeyinde yer alır İlçe toprakları dağlıktır Doğusunda Gezid Dağı, güneyinde Güllüce Dağı, batısında Tahtalı Dağları, kuzeyinde ise Feke Dağı yer alır Dağlar orman ve su kaynağı bakımından zengindir İlçenin en önemli akarsuyu Seyhan’ın bir kolu olan Göksu Çayıdır Tarıma elverişli arazi Göksu Vadisinde yer alır

Ekonomisi hayvancılık ve ormancılığa dayalıdır Tarım ürünlerinde verim düşük ve çeşit azdır Başlıca tarım ürünleri buğday, soya ve üzüm olup, ayrıca az miktarda arpa, fasulye ve mısır yetiştirilir Toroslardaki yaylalarda küçükbaş hayvan beslenir Hayvancılığa bağlı olarak süt ürünleri, yapağı üretimi ile dokumacılık gelişmiştir

İlçe merkezi Göksu’nun batısında Saimbeyli-Kozan karayolu üzerinde yer alır İl merkezine 122 km mesafededir Kurtuluş Savaşı öncesi Fransız işgaline uğrayan ilçe 1921’de işgalden kurtarıldı İlçe belediyesi 1895’te kurulmuş olup, 1943’te yeniden örgütlenmiştir

İmamoğlu: 1990 sayımına göre toplam nüfusu 33565 olup, 21484'ü ilçe merkezinde 12081’i köylerde yaşamaktadır Merkeze bağlı 14 köyü vardır Yüzölçümü 341 km2 olup, nüfus yoğunluğu 98'dir Kozan’a bağlı bir bucak iken, Hocalar köyü ile birleşerek 19 Haziran 1987’de 3392 sayılı kanunla ilçe oldu