Yakilası Mektuplar

Kendimle savaşım ve duygularımla verdiğim o sayılı mücadele Sanırım bu gece sona erdi

Ve ben ilk defa demir kapıların ardında gizli güneşimin senin yüreğine doğmasına izin verdim

Hiç böyle olmamıştım ben bilmem, belki de olmuştum

Gökyüzünü izledim bütün gün Ve ağaçları ve kuşları ve seni

Öyle huzur dolu ve öyle mutluydum ki, içimde taşıdığım ve

ağır diye nitelendirdiğim bu sonsuz sevginin aslında beni

yenileyen tek duygu olduğunu farkettim her tebessümde

Çünkü, gözlerimde senin derinliğin, ellerimde senin sıcaklığın

ve ruhumdaki varlığınla beni sen, sadece sen yaşatıyordun

Ve artık ağır gelmiyordu bu aşk bana Özümdeydi ve bir parçamdı

tıpkı senin gibi Aşık olmaktan utanmadım bu gece

Eskiden hafif derdim bu yüce duyguya, sadece hafif

Belkide gereksiz bulurdum, bilmiyorum

Kalpte derin, koparması zor ve sürekli içerilere işleyen korkunç

bir yara olduğunu düşünürdüm aşkın Belki de doğru Yaraydı

Ama gelişimini izlediğin ve kendi ellerinle iyileştirdiğin bir yaraydı bu

Şimdi, kalbimdeki yaranın acısı, o yürek yanması daha da büyüyor

Bu çektiğim acı, sana olan sevgimi yüceltiyor, sonsuzlaştırıyor adeta

Bilmezdim duyguların en yücesini bu derde düşmeden önce ve

hissetmezdim hiçbir insanı böyle yüreğimde seni sevmeden önce

Bu gece odamın duvarları haykırdı bana,

"Aptal! Bunun adı aşk" diye

Ve susturamadım kalbimin çığlıklarını Derken gözyaşlarım

ve hıçkırıklarım bozdu gecenin bütün o güzelim sessizliğini

ve uyandırdı beni tatlı rüyamdan

Sen rüya idin, ben rüya idim ve yaşam koskocaman bir rüya

idi yalnızca Beni sana bağlayansa gördüğüm rüyanın

en büyülü, en şehvetli anıydı sadece

Biliyorum, sen beni hiç tanıyamayacaksın Belki, hiçbir zaman

cesaretimi toplayıp konuşamayacağım seninle;

Ama senin o büyülü sevginle yaşayacağım

Kimbilir Belki de bir gün, bir yerde görüşmek ümidiyle

Sonsuz Sevgiyle Kal

Sevgiyi yüreğinden hiç ama hiç eksik etme