Necip Fazıl Kısakürek (Necip Fazıl Kısakürek Hayatı Ve Biyografisi Hakkında) Bilgi

**Prof. Dr. Sinsi** · 09-11-2012

KALDIRIMLAR

sokaktayım kimsesiz bir sokak ortasında
yürüyorum ardıma bakmadan yürüyorum
yolumun karanlığa saplanan noktasında
sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum

kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık
evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar
in cin uykuda yalnız iki yoldaş uyanık
biri benim biri de serseri kaldırımlar

içimde damla damla bir korku birikiyor
sanıyorum her sokak başını kesmiş devler
üstüme camlarını hep simsiyah dikiyor
gözüne mil çekilmiş bir ama gibi evler

kaldırımlar çilekeş yalnızların annesi
kaldırımlar içimde yaşamış bir insandır
kaldırımlar duyulur ses kesilince sesi
kaldırımlar içimde kıvrılan bir lisandır

bana düşmez can vermek yumuşak bir kucakta
ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum
aman sabah olmasın bu karanlık sokakta
bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum

ben gideyim yol gitsin ben gideyim yol gitsin
iki yanımdan aksın bir sel gibi fenerler
tak tak ayak sesimi aç köpekler işitsin
yolumun zafer takı gölgeden taş kemerler

ne sabahı göreyim ne sabah görüneyim
gündüzler size kalsın verin karanlıkları
ıslak bir yorgan gibi sımsıkı bürüneyim
örtün üstüme örtün serin karanlıkları

uzanıverse gövdem taşlara boydan boya
alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi
dalıp sokaklar kadar esrarlı bir uykuya
ölse kaldırımların kara sevdalı eşi

09-11-2012	#2
Prof. Dr. Sinsi	Necip Fazıl Kısakürek (Necip Fazıl Kısakürek Hayatı Ve Biyografisi Hakkında) Bilgi KALDIRIMLAR sokaktayım kimsesiz bir sokak ortasında yürüyorum ardıma bakmadan yürüyorum yolumun karanlığa saplanan noktasında sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar in cin uykuda yalnız iki yoldaş uyanık biri benim biri de serseri kaldırımlar içimde damla damla bir korku birikiyor sanıyorum her sokak başını kesmiş devler üstüme camlarını hep simsiyah dikiyor gözüne mil çekilmiş bir ama gibi evler kaldırımlar çilekeş yalnızların annesi kaldırımlar içimde yaşamış bir insandır kaldırımlar duyulur ses kesilince sesi kaldırımlar içimde kıvrılan bir lisandır bana düşmez can vermek yumuşak bir kucakta ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum aman sabah olmasın bu karanlık sokakta bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum ben gideyim yol gitsin ben gideyim yol gitsin iki yanımdan aksın bir sel gibi fenerler tak tak ayak sesimi aç köpekler işitsin yolumun zafer takı gölgeden taş kemerler ne sabahı göreyim ne sabah görüneyim gündüzler size kalsın verin karanlıkları ıslak bir yorgan gibi sımsıkı bürüneyim örtün üstüme örtün serin karanlıkları uzanıverse gövdem taşlara boydan boya alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi dalıp sokaklar kadar esrarlı bir uykuya ölse kaldırımların kara sevdalı eşi