Seni Özledik Ya Muhammmed (S.A.V.)

**Prof. Dr. Sinsi** · 09-08-2012

Seni Özledik Ya MUHAMMMED (s

a

v

)

ALLAHü teâlânın Habîbi, Sevgilisi,
Mahlûkâtın en üstün, en güzel, en iyisi

ALLAH Onu methetmiş, en çok Onu sevmiştir
Bütün ins’e ve cinne "Peygamber" göndermiştir

ALLAH, her Peygambere ismiyle etti hitâb
Ona, “Habîbim” diye buyurmuştur iltifât

Bir âyette, meâlen buyurdu ki Rabbimiz:
(Seni, rahmet olarak gönderdik âleme biz)

Ve yine buyurdu ki: (Sen olmasaydın eğer,
Hiçbir şey yaratmazdım, olmazdı yer ve gökler)

Her Peygamber, kendinin yaşadığı devirde,
Kavminin, her bakımdan üstünüydü o yerde

"Resûl-i zîşân" ise, dünyâ yaratılandan,
Tâ kıyâmete kadar, her devirde, her zaman,

Dünyânın her yerinde gelmiş veyâ gelecek,
İnsanların hepsinden üstündür, bu bir gerçek

Kimse üstün olamaz Ondan hiçbir bakımdan
Onu öyle yaratmış her şeye kâdir olan

Hicretten elli üç yıl önce, "Mekke şehri"nde,
Rebî’ül evvel ayı, onikinci gününde,

Pazartesi gecesi ve sabaha karşı hem,
Dünyâya teşrîfiyle nûrlandı bütün âlem

Hiçbir şey yaratmadan evvelâ cenâbı Hak,
Peygamber-i zîşânın “Nûr”unu eyledi halk

Önce kendi nûrundan latîf, büyük bir “Cevher”,
Yaratıp, o cevherden var oldu başka şeyler

Görünen görünmeyen, her ne ki varsa hattâ,
Hep ondan yaratıldı, ne varsa kâinâtta

İlk var olan bu cevher, “Nûr-u Muhammedî”dir
Rûhun ve her maddenin menşei bu cevherdir

Suâl etti Resûl'e Câbir ibni Abdullah:
(ALLAH, neyi yarattı önce yâ Resûlallah?)

Buyurdu ki: (Her şeyden evvelâ cenâbı Hak,
Senin Peygamberinin Nûr’unu eyledi halk

Yâni benim Nûr’umu, kendinin Nûr’undan hem,
Yarattı ki, o vakit yok idi Lehv ve Kalem

Ne Cennet, ne Cehennem, yer ve gök, Arş-ü felek,
Yok idi ay ve güneş, yoktu hem ins-ü melek)

Vaktâ ki Âdem Nebî, topraktan halk olundu,
Bu “Nûr-u Muhammedî” onun alnına kondu

Kendi rûhu verilip, etrâfını görünce,
Alnındaki parlıyan bu “Nûr”u gördü önce

Sonra da ilhâm ile bildirdi cenâbı Hak
Ona “Ebû Muhammed” diyerek etti hitâb

Dedi ki: (Yâ ilâhî, bana “Ebû Muhammed”
Diye hitâb edersin, acabâ nedir hikmet?)

(Başını kaldır da bak!) buyurdu Hak teâlâ
Kaldırınca gördü ki, yukarda Arş-ı âlâ

Ve nûrdan “Ahmed” diye yazı vardı hem dahî
Hemen suâl etti ki: (Bu, kimdir yâ ilâhî?)

Buyurdu: (Evlâdından, bir büyük Peygamberdir
İsmi, göklerde “Ahmed”, yerlerde “Muhammed”dir

Eğer O olmasaydı, seni halk eylemezdim
Yeri, göğü ve hattâ hiçbir şey var etmezdim

)

alıntı

09-08-2012	#1
Prof. Dr. Sinsi	Seni Özledik Ya Muhammmed (S.A.V.) Seni Özledik Ya MUHAMMMED (sav) ALLAHü teâlânın Habîbi, Sevgilisi, Mahlûkâtın en üstün, en güzel, en iyisi ALLAH Onu methetmiş, en çok Onu sevmiştir Bütün ins’e ve cinne "Peygamber" göndermiştir ALLAH, her Peygambere ismiyle etti hitâb Ona, “Habîbim” diye buyurmuştur iltifât Bir âyette, meâlen buyurdu ki Rabbimiz: (Seni, rahmet olarak gönderdik âleme biz) Ve yine buyurdu ki: (Sen olmasaydın eğer, Hiçbir şey yaratmazdım, olmazdı yer ve gökler) Her Peygamber, kendinin yaşadığı devirde, Kavminin, her bakımdan üstünüydü o yerde "Resûl-i zîşân" ise, dünyâ yaratılandan, Tâ kıyâmete kadar, her devirde, her zaman, Dünyânın her yerinde gelmiş veyâ gelecek, İnsanların hepsinden üstündür, bu bir gerçek Kimse üstün olamaz Ondan hiçbir bakımdan Onu öyle yaratmış her şeye kâdir olan Hicretten elli üç yıl önce, "Mekke şehri"nde, Rebî’ül evvel ayı, onikinci gününde, Pazartesi gecesi ve sabaha karşı hem, Dünyâya teşrîfiyle nûrlandı bütün âlem Hiçbir şey yaratmadan evvelâ cenâbı Hak, Peygamber-i zîşânın “Nûr”unu eyledi halk Önce kendi nûrundan latîf, büyük bir “Cevher”, Yaratıp, o cevherden var oldu başka şeyler Görünen görünmeyen, her ne ki varsa hattâ, Hep ondan yaratıldı, ne varsa kâinâtta İlk var olan bu cevher, “Nûr-u Muhammedî”dir Rûhun ve her maddenin menşei bu cevherdir Suâl etti Resûl'e Câbir ibni Abdullah: (ALLAH, neyi yarattı önce yâ Resûlallah?) Buyurdu ki: (Her şeyden evvelâ cenâbı Hak, Senin Peygamberinin Nûr’unu eyledi halk Yâni benim Nûr’umu, kendinin Nûr’undan hem, Yarattı ki, o vakit yok idi Lehv ve Kalem Ne Cennet, ne Cehennem, yer ve gök, Arş-ü felek, Yok idi ay ve güneş, yoktu hem ins-ü melek) Vaktâ ki Âdem Nebî, topraktan halk olundu, Bu “Nûr-u Muhammedî” onun alnına kondu Kendi rûhu verilip, etrâfını görünce, Alnındaki parlıyan bu “Nûr”u gördü önce Sonra da ilhâm ile bildirdi cenâbı Hak Ona “Ebû Muhammed” diyerek etti hitâb Dedi ki: (Yâ ilâhî, bana “Ebû Muhammed” Diye hitâb edersin, acabâ nedir hikmet?) (Başını kaldır da bak!) buyurdu Hak teâlâ Kaldırınca gördü ki, yukarda Arş-ı âlâ Ve nûrdan “Ahmed” diye yazı vardı hem dahî Hemen suâl etti ki: (Bu, kimdir yâ ilâhî?) Buyurdu: (Evlâdından, bir büyük Peygamberdir İsmi, göklerde “Ahmed”, yerlerde “Muhammed”dir Eğer O olmasaydı, seni halk eylemezdim Yeri, göğü ve hattâ hiçbir şey var etmezdim) alıntı