Kitaplardan Alıntı Güzel Sözler

**Prof. Dr. Sinsi** · 09-07-2012

Ne ölüm, ne de hayat! Hiçbiri kovalamıyor beni rüyalarımda

Hiçbirinin eli bana değmiyor

Çünkü ellerim ceplerimde hiç olmadıkları kadar

Varlığıma nedensizlikten delirdim ben

Hiçbir nedeni kendime yakıştıramadığımdan

Hepsini giydim

Hiçbiri olmadı

Hepsi dar geldi

İnansaydım herhangi birine, uğruna gerekirse dünyayı kan gölüne çevirirdim

Okyanuslar kırmızı olurdu

Pıhtılaşmış kanlardan siyah dağlar yükselirdi

Ama inanamadım

Bir türlü inanamadım

Bütün hayat bir illüzyon

Hakan Günday - Kinyas ve Kayra

Öyle bir suçluluk duygusu var ki bende, yemeğin yemediğim yarısının bile kalbinin kırıldığını düşünüyorum

Böyle yaşamak kolay olmuyor elbette

İnsan, yaşamayı becerebilenlerin karşısında donup kalıyor

Yani merak ediyorum, insanlar nasıl oluyor da yaşamaya ara vermek istemiyorlar

Bana gelince, ara vermek bir yana, yaşamak istediğimden bile o kadar emin değilim

O tür bir saplantım -ya da kararlılığım diyelim- hiç olmadı

Kendimi dünya için o kadar zorunlu veya yararlı da görmüyorum üstelik

Soğuk makarna gibiyim, ne dünyaya zarar vermek istiyorum ne de büyük bir yarar sağlamak gibi önlenemez bir isteğim var

Var olmak, o kadar da heyecan verici gelmiyor bana

Buna karşılık, yok olmanın da anlamlı bir yanını göremiyorum

Tavşan boku gibiyim bir bakıma; kokmaz, bulaşmaz

Sizin anlayacağınız, eğer ölümü anlamlandıran yaşadığınız sürece yaptıklarınızsa, pek şansım yok

Ece Temelkuran – Bütün Kadınların Kafası Karı

09-07-2012	#2
Prof. Dr. Sinsi	Kitaplardan Alıntı Güzel Sözler Ne ölüm, ne de hayat! Hiçbiri kovalamıyor beni rüyalarımda Hiçbirinin eli bana değmiyor Çünkü ellerim ceplerimde hiç olmadıkları kadar Varlığıma nedensizlikten delirdim ben Hiçbir nedeni kendime yakıştıramadığımdan Hepsini giydim Hiçbiri olmadı Hepsi dar geldi İnansaydım herhangi birine, uğruna gerekirse dünyayı kan gölüne çevirirdim Okyanuslar kırmızı olurdu Pıhtılaşmış kanlardan siyah dağlar yükselirdi Ama inanamadım Bir türlü inanamadım Bütün hayat bir illüzyon Hakan Günday - Kinyas ve Kayra Öyle bir suçluluk duygusu var ki bende, yemeğin yemediğim yarısının bile kalbinin kırıldığını düşünüyorum Böyle yaşamak kolay olmuyor elbette İnsan, yaşamayı becerebilenlerin karşısında donup kalıyor Yani merak ediyorum, insanlar nasıl oluyor da yaşamaya ara vermek istemiyorlar Bana gelince, ara vermek bir yana, yaşamak istediğimden bile o kadar emin değilim O tür bir saplantım -ya da kararlılığım diyelim- hiç olmadı Kendimi dünya için o kadar zorunlu veya yararlı da görmüyorum üstelik Soğuk makarna gibiyim, ne dünyaya zarar vermek istiyorum ne de büyük bir yarar sağlamak gibi önlenemez bir isteğim var Var olmak, o kadar da heyecan verici gelmiyor bana Buna karşılık, yok olmanın da anlamlı bir yanını göremiyorum Tavşan boku gibiyim bir bakıma; kokmaz, bulaşmaz Sizin anlayacağınız, eğer ölümü anlamlandıran yaşadığınız sürece yaptıklarınızsa, pek şansım yok Ece Temelkuran – Bütün Kadınların Kafası Karı