Hayaller Ve Gerçekler Oyunu Hakkında Bilgi
 

Hayaller ve Gerçekler

Yazarı : Kemal ORUÇ

MEHMET - Diğer çoğu hastalıkta olduğu gibi benimkinin de temelleri çocukluğuma

dayanıyor. Hayır hayır düşündüğün gibi baskı altında falan büyümedim,

şiddete de maruz kalmadım. Bahçesinde onlarca ağaç olan bir evde

büyüdüm. Bir sürü arkadaşım vardı ve çok da iyi bir ailem. Şimdi “bütün

bunlara rağmen nasıl oldu da kafayı yedin” diye soracaksın bana. Peki

söylüyorum: Benim hastalığım; insanlara mutluluk vermek… Bakma bana

öyle garip garip. Ciddiyim ben. Küçüklüğümden beri çevremdeki herkese

bıkmadan, usanmadan mutluluk vermeye çalıştım. Başkaları mutlu

olduğunda ben daha da mutlu oldum. Neden diye sorma sakın. Ben gerçek

bir insan olmaya çalıştım. Bir de çocukluğumda bir film izlemiştim.

İnsanları sadece güldürerek tedavi eden bir doktor vardı filmde. Ondan

etkilenmiş olabilirim biraz. Düşünsene; ilaç yok, sadece gülücükler var.

Bunu kendime vazife olarak aldım ve büyüyüp kocaman bir adam olana

kadar da herkesi mutlu etmeye çalıştım. İnsanların sorunlarını dinlemek ve

çözümler üretip onlara sunmak hoşuma gidiyordu. Hatta biliyor musun öyle

güzel bir mutluluk zinciri kurmuştum ki bir kişinin sorununu başkalarıyla

tartışıp fikirleri sentezliyor ve en iyi çözümü o kişiye sunuyordum. Bütün

bunları not ettiğim kocaman bir defterim vardı. Nitekim gel gör ki işler pek

yolunda gitmemeye başladı. İnsanlar bir süre sonra bana sırt çevirdiler. Hep

gülmek olmazmış. Sorunları da yaşamak, hüznü de tatmak gerekirmiş. Beni

her an mutlu görenler artık bana bir uzaylıymışım gibi bakmaya başladılar.

Aslında onların biraz da haklı olduğunu anladığımda artık çok geçti.

Dışlanmıştım. Nasıl ki büyük bunalımlar yaşayanlar deli ilan ediliyorsa hep

mutlu olanlar için de aynı şey geçerliymiş.

Anlayacağın sonunda kendimi bu ruh sağlığı hastanesinde buldum. Kendini bulmak…

Ben gerçekten kendimi burada buldum çünkü burada bir sürü sorunlu var. Ve

ben de hepsinin yardımına koşabilirim.