ForumSinsi - 2006 Yılından Beri - Etme Bulma Dünyası

İlk tanıdığımda, bütün çocukların arkadaşıydı İstanbul.
Umudun gurbetiydi, ölümün değil.
Özgürlük tutkusu verirdi insana, bir baştan bir başa gezme isteği.
İnsanlarında başkalık vardı.
***
Bu şehirde kendini onarırdı hayat, kimsenin bir şey yapmasına gerek yoktu.
Cumbalı evler, pencerelerin önünde fesleğenler.
Saygılar sonsuz.
İnsanlar ağaçlara gözü gibi bakardı, dereler çocukların oyunlarına akardı.
Ayrıca açılıma falan da gerek yoktu, Çünkü Türk ve Kürt diye bir ayrımı yoktu bizlerin.
***
İstanbul'un insanı, iyiliği, güzelliği severdi.
Aşk şarkıları yazılırdı, ağaçların altındaki sevdalılar için.
İnsanlık paranın üzerindeydi.
Unutarak iyileştirirdik yaraları.
***
İflah olmaz inatların ve yağmacılığın sonunda, güzelim İstanbul'u mahvettiler.
Sadece topraklarını değil, ruhunu da sattılar.
Bayramların bile tadı tuzu kalmadı.
Bakmayın, havaların düzeldiğine.
Sadece yağmur almıyor canları, bu şehirdeki kurban törenleri bitmedi daha.
***
Her şeye rağmen, İstanbul'un içi kan ağlıyordur emin olun.
Ama elinden bir şey gelmiyor.
Bu İstanbul, emanet ettiğimiz çocuklarımızı bile koruyamayacak kadar kötürüm.
Bir o kadar sağır.
***
Katlettiğimiz değerler bizlere seslenirken, bizler duyduk mi ki!
İstanbul bizi duysun!

Hakkı Yalçın - Takvim