Sen Benim Gözlerime Hiç Bakmadın
 

Gözlerin kayıyor gözlerimden , sözlerin birer bIçak gibi ; karnIma saplanıyorlar teker teker.

sen anlatmaya devam ederken , ben asLında seni dinlemiyorum. kokuların anlatıyor bana gidecegini , simdiden gitmeye başladıLar bile.

ellerini bir yukarı, bir aşagı hareket ettirirken bile gözlerin yükselmiyor yerden.sürekli aynı kelimeleri seçiyorum cümlelerinden "olmadı." "olmaz." , bir döngü halinde iki cümlede bir kendilerini tekrar ettiriyorlar , sen benim gözlerime hala bakamazken.

bütün oda dağıLmış , kitaplar yerlerde , yastıgım kucagımda , bıraktıkların ise yatagın üzerinde duruyorlar ; dokunulmamış.

kırık kapımın hemen berisinde durup bana bakıyorsun , agzına gelen her lafı söylerken.

ben seni dinlemiyorum ki ; sadece ileriye geriye saLLanıyorum. kokularIn gidisinin yasını tutuyorum.

uzun bir sessizlikten sonra "bir şeyler söyle" lafınla bozuluyor sessizlik.

ne diyebilirdim ki sana ; ellerim titrerken , ben yastığıma sarıLmış ileri geri sallanırken.diyecek gücüm mü vardı ki?

hatta , sana bir "gitme" diyebilecek gücüm bile yoktu. yastıgı sıkıyordum ben bütün gücümle ve senden kalanlar yatağın üzerinde duruyordu.

sen beni "hiçbir seysizlik" ile suçlarken , ben seni dinlemiyordum ki.

sen benim "imkansızLık"larımdan bahsederken , ben seni hiç mi hiç dinlemiyordum.

sen bana küfür ederken , ben senin gözlerine son bir kez daha bakmaya çaLışıyordum.

ki , sanırım başarısız oldum.

çünkü ; sadece gözlerim anlatabilirdi sana ne oldugunu. ne hissettigimi , neden yaptığımı , o gün ne olduğunu , kapımı neden kırdığımı , neden sürekli tırnaklarımı yedigimi , neden iç çektigimi , neden olduğum yerde saydığımı.

ama sen benim gözlerime hiç bakmadın ki.

hiçbir kelime anlatamazdı sana , seni ne kadar çok geri istedigimi , eskisi gibi.

ama sana dur da diyemedim , gücüm yoktu.

yitiktim , kötü bir sekilde düsmüstüm.

ve bu sefer kaldıran bir "sen" yoktun.

sen orada senden geri kalanlarI çabucak toplarken , ben yastığımı ısırıyordum , ileri geri sallanıyordum. içimden "gitme" diye bağırıyordum , gözyaşlarıma engel olmaya çaLışarak.

"hala bir sey söylemeyecek misin?" derken parçalandı içim , kendimi bir türlü inandıramadığım "senin gidecegin" gerçegini artık beynim de algıLamaya başlamıştı.

ne diyebilirdim ki.

gitme demeye cesaretim ve gücüm yokken ;

"hosça kal" çıktı ağzımdan.

sen benim Kırık kapımı vurup çıkarken , ben yastığıma sarıLıyordum yere yatıp , kırıLmış camların üzerine , ilk ve son yas töreni için.

sana , "gitme" diyecektim.

ama sen benim gözlerime hiç bakmadın...