Anlatılamayan....
 

Nasıl girdik birbirimizin aklına? çarpıştık mı? Hayır.

Yıldırım çarpması mıydı? Yok canım! Sen zaten

paratoner gibiydin, benim fırtınalarım ise çok başka

kalplerin coğrafyalarında esiyordu.

Tanıştık, birbirimizi tanıdık mı? Tanıştığımız pek

söylenemez, birbirimizi tanıdığımız ise hiç

söylenemez...

Yavaş yavaş birbirimize alıştığımızz için mi oldu bütün

bunlar? Hayır. Bir türlü alışamadık birbirimize.

Sen hâlâ irkiliyorsun! Ben hâlâ laflarımı karıştırıyorum...

Dogrusu şu ki, birbirimizin yanından gelip geçerken,

ne olduysa oldu işte, takıldık, hatta yapıştık

sanki...

Senin gözlerin kaldı bende, benim sözlerim sende...

Senin başını öne eğişin, gülüşün, onca kalabalık

içinde kendi başınalığın iz bıraktı bende...

Benim bakışlarım kaldı sende...

Senin yürüyüşün, benim duruşum...

ikide bir çikan bir kopça gibi, ikide bir açılan

çıtçıt gibi. Bir bağlandık, bir koptuk; bir takıldık.

Anlatılamayan....
 

Bi yerden tuttu bu yazı beni.... Anlatamadım..