Sen, Ben Ve Biz
 

SEN - BEN - BİZ

Üç, boş

Sayfa koydum masaya

Bir de kalem aldım elime

Bir sayfa Benim,

Bir sayfa Senin,

Son sayfa da Bizim-di.

Beni bir satırda anlattım,

Seni bir sayfada,

Bizim sayfamız boş kaldı.

Kalemden kıskandım

Kağıttan kıskandım

Bizi kendime sakladım.

O boş sayfanın yerine

Bize ait her şeyi

Kalbime yazdım.

YABANCI !

Yabancı! Bir gün beni sevebilir misin?

Sana ellerimi uzattığımda

Avuçlarına alıp Sımsıcak nefesinle

Küçücük bir öpücük

Kondurur musun ellerime,

Yüreğinde bana yer verir misin?

Başımı omzuna koyduğumda,

Okşar mısın saçlarımı ılık nefesinle,

Fısıldar mısın kulağıma sevgini,

Küçücük bir öpücük

Kondurur musun dudaklarıma,

Gözlerime bakar mısın sevgiyle,

Benimle ağlar benimle güler misin?

Beni sev yabancı !

Dalgaların kayaları sevmesi gibi...

Hoyrat rüzgârın ağaçları,

Kızgın güneşin toprağı,

Yağmurun bitkileri sevmesi gibi.

Sen de beni, delicesine sev yabancı !

Sevgiyi başkalarından bekleyen bir insanın duygularını anlatıyordu bu dizeler..

Her sevginin başlangıcı, insan yaşamında güneşin doğduğu andır elbette.

Oysa, çaba harcamadan, birilerinin kendisini sevmesini bekleyenler

başarılı olamazlar hiçbir zaman... Ne sazı konuştururlar,

ne neyi üflerler, ne de şiire varır dilleri...

İnsanin bir ömür boyu peşinden koştuğu sevmek nedir peki?

Yüreğin bir başkası için çarpması mı?

Suyun yüzünde, yapraklarını ağır ağır açan bir nilüfer mi yoksa?

Göç mevsimi, yaralı eşini kanatlarıyla örterek

ölümü bekleyen yaban kazlarının vefası mı?

Ya da kayayı delen tomurcuğun direnci mi sevmek?

Kan ve gözyaşından oluşmuş bir dünyanın ortasında bile,

insanı insanla kucaklaştıran duygu mu?