Hayat Bir Şiirin Özeti
 

Hayat bir Şiirin Özeti

belki de harap olmak için sadece
kendini tekrar eden bu savaş..

bu uçsuz telaş, bitap düşmek için
ne sorular, ne cevaplar, ne bedenler,
ne bedende türeyen fiiller yalan
ne bedeni tüketenler gerçek
hayatta sahip olabildiğim tek seçenek
haritasız, matarasız ve aksak
ne giyindiysem o kadar çıplak
ne kadar acele ettiysem o kadar yavaş
bir savaş..

caddeler saklanıyor yüzümden
aynalarda saklandığımdan beri kendimden..
soluğumda parantezler tıkalı bir lavabo
damlayan bir musluk aklımda intihar
dudaklarındaki ayrılıkçı her ihtar
sakatat ayları gibi yaşadığım ondokuz yılın..

ezberleniyor her aşk bir marş gibi
birkaç duvar arası..
birkaç taarruz var, arkası dar bir karanlık
duvarlar karanlığın yansıması...
birkaç şarjör hayal
birkaç kurusıkı masal, ölüm yok,
ellerin son soyunduğun küfür kadar soğuk

nöbetçi şairler şiirler yamar
delik parmaklarına uykularımın
hem sanığım hem tanık bu tanıdık gecede
fikirler ne kadar çok kalabalık
ayrılıklar ne kadar iç içe

tenime taziyeye gelen sessizliğine
bir parça tendürdiyot
bir parça hiç kimse...
içimdeki her kimse, kimseden haberi yok
kimsenin haberi yok..
aynı hizada, çarpışana dek ve bilerek
tekrarlıyorum..

belki de harap olmak için sadece bunca cümle
bunca tirat
bunca inat belki de sadece bir cümle,
sonu yok başı yok bir cümle...

belki de iki nefes arası bir yerden asılı hayat..
hayatının kayalıklarında anlam
taşıyorsam hala, yüksek ihtimalli yalnızlıkları
yutkunur gibi,

fakir mahallelerimi ziyaret eder gibi
yüreğimde bir ince hece
bir incecik gece gibi inersen kaldırımlardan
pencere kenarlarına
uyuyakaldığım hatıraların

sisli bir gölge, suskun bir silüet ve yerçekimi gibi
ilerlersen ellerinde incelen ellerim gibi
yalnızlıktan tanımsızlığa doğru...
parantez içlerinde bir çöl bir gölü yudumlar gibi
tırnak araları işaret sıfatları dolu bir adam olurum

belki de sende kaybolan çocukluğumdur
bu şehirde
isli havalarda soluduğum..

tepe noktası umut boşluğu bir dağı tırmanırken ben,
ayırdığın gibi bacaklarını birbirinden
virgülsüz noktasız cümlelerde,
çarpık kentleşmiş yalanlar gibi
harflerine ayırırsan yüzümü, biraz yüzünde biraz hüzünde...

belki de
ahh belki de
sadece bir cümle kalır geriye...
diyorum işte

sadece
harap kalmak içindir belki de
bu uyku..

Emre Gürcan