Zamanla Kaybettiklerimiz
 

Bir gün insan virgülü kaybetti,

o zaman zor cümlelerd en korkar oldu ve basit ifadeler kullanmay a başladı;

cümleleri basitleşi nce düşüncele ri de basitleşt i.

Sonra ünlem işaretini kaybetti;

alçak bir sesle ve ses tonunu değiştirm eden konuşmaya başladı.

Artık ne bir şeye kızıyor, ne bir şeye seviniyor du.

Hiç bir şey onda en ufak bir heyecan uyandırmı yordu.

Bir süre sonra soru işaretini kaybetti ve soru sormaz oldu,

hiçbir şey onu ilgilendi rmiyordu.

Ne evren, ne dünya, ne de kendi yakınında kiler umurunday dı.

Birkaç yıl sonra iki nokta üst üste işaretini kaybetti ve

davranış nedenleri ni başkaları na açıklamak tan vazgeçti.

Ömrünün sonuna doğru elinde yalnız tırnak işareti kalmıştı.

Kendine özgü tek düşüncesi yoktu,

yalnız başkaları nın düşüncele rini tekrarlıy ordu.

Düşünmeyi unuttu ve

böylece son noktaya erişti.