ForumSinsi - 2006 Yılından Beri

Anadoluda yaşayan genç bir delikanlı varmış.Tek muradı beyaz,yağız bir ata sahip olmakmış.Hayallere bile sınır çekilen küçücük bir yerde başka ne murad olurdu ki? Bu delikanlı birgün pazara gider.Pazarda yıllardır hayalini kurduğu atın satılığa çıkarıldığını görür. Delikanlı hemen satıcının yanına gider.

-Bey amca ben yıllardır böyle bir atın hayalini kurdum.Tek emelim böyle bir atı satın almak.Biraz param var üstünüde birkaç saat içinde denkleştirip getirecem.Ne olur ben gelene kadar bu atı kimselere satma der.

Adam onun bu halini görünce tamam der paranı denkleştir getir.Söz kimselere satmıyacağım diyerek beklemeye koyulur.

Parayı denkleştiren genç büyük bir mutlulukla alışverişini yapar,yıllardır hayalini kurduğu ata sahip olmanın mutluluğu ile köyünün yolunu tutar. Hayaline kavuşmanın neşesi ile yolu yarılayınca mola verir. Karnı açıkmıştır delikanlının.Atını dere kenarına bağlar,bohçasını açarak yemeğe başlar.Köylünün yiyecek bohçasında ne olur ki;biraz ekmek biraz peynir, soğan...Tam bu esnada yanına biri gelerek delikanlı benide sofrana misafir kabul edermisin der? Delikanlı mahçup bir edayla amca soframda çok şey yok ama Allah ne verdiyse paylaşırız buyur der. Yemekle birlikte muhabbete de başlayan misafir kaşla göz arasında kalkar dere kenarındaki atı alır ve kaçar,gider...

Delikanlı büyük bir üzüntü ile arkalarından bakarken ağzından şu cümleler düşer,

Yanarım yanarım da yıllardır hayalini kurduğum,gözbebeğim atımı alıp kaçmana değil de, içimdeki merhamet duygumu alıp götürdün ona yanarım der...