ForumSinsi - 2006 Yılından Beri

Zaman geldi..ışıklar yakıldı ve sahne hazırlandı...dekorlar süper, kimse sahte olduğunu anlamaz...son dakikalar,son hazırlıklar oyunun başlamasına...bir,iki,üç, motor..

bir zamanlar güneşten uzak,kutuplara yakın bir yerde her şeyin demirden yapıldığı ülkede insanlar yaşarmış... burası öyle bir yermiş ki insanların evleri, bahçeleri mobilyalarını bırak, kalpleri bile demirdenmiş...çok soğukmuş bu ülke, hiç güneş görmezmiş, hep karanlıkmış...yağmurda yağmazmış hiç buraya,hoş zaten yağmasını isteyende olmazmış... ama o demirden kalplerin hepsinin içerisinde bir ışık varmış bir zamanlar... o kadar parlak, o kadar güzelmiş ki o ışık insan huzurla dolarmış o ışığı görünce..ama o, o sonsuz karanlık hep nefret edermiş o minicik, küçük bir bebeğin dokunuşu gibi yumuşacık olan o ışıktan... çekemezmiş onu... elinden ne gelirse yaparmış, o robotlaşmış insanların demirden kalplerindeki küçücük sevgi ışığını alabilmek için...çünkü kötüymüş karanlık yaparmış istediğini...doğa anaya gitmiş ışığı söndürmek için... yalvarmış ona.. doğa ananın unuttuğu, yıllar boyu hiç uğramadığı bu ülkeye geri dönmesi için yalvarmış...demişki:
insanlar çok mutsuz, ne olur yağmurlarınla neşelendirsen...
-tamam demiş doğa ana tamam ve karanlıkla doğa ana birlikte gitmişler ülkeye... doğa ananın gelmesiyle o kadar şiddetli bir yağmur başlamış ki,sanırsınız evrenin bütün suları sadece bu ülkeye gönderildi... giderek mutsuzlaşmış ülkenin insanları... tabi bu sırada karanlık bir o kadar mutlu, istediği oldu onun... o masum demirden insanların giderek paslanan kalpleri içindeki ışık yavaşça sönmeye başlamış... karanlık artık daha mutlu... ve gün gelip yağmur durduğunda, giden yağmur beraberinde ülkedeki ışığıda götürmüş... sonsuza dek...

stop stop stop...oyun bitti..dediğim gibi kimse sahte olduğunu anlamıyacak oyunun... dekor harika çünkü... dur bir saniya ama ya gerçekten, gerçekse... ya oyun değilse bu... işte o zaman gelir asıl oyunun sonu.