Kirik Dökük
 

Önce duvara çarptım sözlerimi..

Onlar henüz varmamışken duvarın sert yüzüne,

ilk kırılan gözlerim oldu yine.


O an,


kırık dökük yağdı avuçlarımın içine, gözyaşlarım.



Eğildim sonra dizlerimin üzerine,

Baktım ki; öylece duruyor yerde,

kırılıp dökülenler.

Her yer dağılmış.

Derli toplu bir yan kalmamış…


Oysa,


Ellerim beyaz bir öykü yazmaya hazırdı, ellerinde

Dizelerimi süsleyen sevdalı sözlerin, başrolüydün sen

Saçlarında gezinen parmaklarımın,

dokunmaya korkan yanıydın..



Aslında,


Bir mevsim adı olmalıydı, aşkımız

Bahara inat, kışa küs

Ne zaman açacağı belli olmayan

Bir erik ağacı olmalıydım ben mesela

Sen se ne zaman yağacağı belli olmayan

Yaz yağmuru..


Şimdiyse,


Ne sen varsın

Ne ben..


Yazılan, çizilen onca söze rağmen…


Ey Sevgili,


Bir kaşık suda boğulan düşlerimin katilisin Sen

Etrafa dağılan misketlerimin küsen yanısın...


Bak işte,

Senin de suçun belli;


Aşk hiç denenmeMeliydi…