Sustukların Büyür İçinde
 

Daha uyanmamalıydık masallardan.

Ne zaman bitti o eşsiz ormanlar yollar?

ne zaman ayrıldı yolları şehzade ile ipek kızın?

ve ne zaman vazgeçti yakışıklı prens yüzyıl uyuyan güzeli uyandırmaktan?

Ne zaman yoruldu aladdin lambasını ovmaktan?

iyilik perileri sevimli cinler şimdi neredeler?

Daha uyanmamalıydık...


Masallar hep o renkte ve aynı inandırıcılıkta kalmalıydı kalbimizde.

Bir şey oldu bir yerlerde.Büyüdük mü küstük mü birşeylere ne;

inanmaz olduk masallara.Dinlemez olduk ve anlatmadık bir daha.

Belki anlatılacak masalımız kalmadı

çabuk yordu hayat bizi.


Oysa ne güzeldi küllerinden yeniden doğan Anka kuşu

Kaf dağının ardındaki o gizemli ülke

lal bir oba uşağı ile güzeller güzeli bey kızının başkaldıran sevdası.

Nasıl özlüyoruz geçmişi...Neden özler ki insan?

Hele birde mutsuz bir çocuksanız...

Çocuktuk çünkü.İnanıyorduk.


Köprüler geçmemişaldatmamışaldatılmamışbedeller ödememiş

ayrılık ve hasret mektupları okumamıştık.

Ve dizlerimizi kanatmamıştı henüz hayat.

İnanıyorduk duruyduk saftık çocuktuk.

Şimdi anlatacak bir masalımız bile yok bir köşesine sığınacak...