Osmanlı Da Kadının Değeri
 

Osmanlı Da Kadının Değeri

Kadınlar. ekonomik hakları bakımından tıpkı erkekler gibi eşit haklara sahipti. Kazandığı para kendisine aitti ve dilediği gibi kullanabilirdi. Kadınların gelirlerinin başında. evlenirken nikah akdi sırasında belirlenen mehir. miras payı ve diğer yollardan elde edilenler bulunuyordu. İslâm hukukuna göre mal ayrılığı prensibine bağlı olarak kadınlar bu gelirlerini istedikleri gibi çeşitli yatırımlarla değerlendirmişlerdir.

Yoksul kızlara çeyiz verilmesi ve düğün yapılması. okul çocuklarına gıda. elbise. yakacak yardımı. yoksullara yemek verilmesi. borçluların borçlarının ödenmesi. mahallelerden köylere kadar su ihtiyacının sağlanması gibi farklı sahalarda faaliyette bulunan hizmet amaçlı vakıflar kurulmuştur. Böylece sadece aile kadınlarını değil yetim. yoksul. mahkumları da içine alan kadınlara imkanlar sağlanmakta idi.

Sosyal yardımlaşma ve dayanışma anlayışının ilk örneğini bulduğumuz. “çıplak milleti giydirmek. aç milleti doyurmak” ifadesi Türk-İslâm devletlerine vakıflar yoluyla toplumun ihtiyaçlarının karşılanması şeklinde devam etmiştir. Toplumda karşılıklı sevgi ve saygı anlayışı ile hiçbir zorlama olmadan sahip olduğu imkanlardan diğer insanların da yararlanmasını isteyen kadınlar. vakıflar yolu ile kurdukları cami. mescid. han. hamam. medrese. kütüphane. hastahane. köprü. sebillerin Anadolu’nun hemen hemen her köşesine nakşedilmesinde de büyük rol oynamışlardır. Özellikle kadınların bu konuda en az erkekler kadar istekli olmaları da ayrı bir önem taşımaktadır.

Saray çeşitli yönleri ile halka önderlik etmiştir ki. bunların başında valide sultanların başını çektiği hayır müesseseleri olan vakıflar da gelir. Osmanlının ilk zamanlarında kadınlar tarafından yaptırılan önemli bir vakıf kuruluşu Manisa’da Hafsa Sultan tarafından yaptırılan külliyedir. Külliye içinde bulunan hastahanede ruh hastaları musıki ile tedavi ediliyordu. Bu aynı zamanda kadınların ekonomik haklarını dilediklerince kullanmalarına bir örnektir.