Çok İnce Bir Zeka
 

Yavuz Sultan Selim han zamanında, İran şahı kıymetli

mücevherlerle süslü

bir sandık hediye gönderiyor. Sandık açılıyor. İçinden çeşit

çeşit değerli


taşlar, kıymetli atlas, kadife kumaşlar çıkıyor. Fakat bir de

pis bir koku

yayılıyor. Dehşet bir koku, herkes burnunu tıkıyor. Neyse en

alttaki

bohçadan insan pisliği çıkıyooooor.. Yani Osmanlıya acayip bir

hakaret!
Cihan padişahı emir veriyor, herkes düşünsün, buna ince bir

şekilde cevap

vermemiz gerekir. Ve cihan padişahı yine çözümü kendisi buluyor.

Aynı

şekilde değerli mücevher ve kumaşlarla süslü bir sandık

hazırlatıyor.

İçine o zamanın Osmanlı İstanbul'unda imal edilen gül kokulu en

nadide

lokumlardan bir kutu hazırlatıyor, en altına da küçük bir pusula

ve bir

satır yazı. Gönderiyor. Şah sandığı açıyor.

Açtıkça güzel bir koku ve en altta bir kutu lokum.

Anlam veremiyorlar tabii. Bizim elçi yiyor önce, sonra

oradakilere ikram ediyor.

Kutunun içindeki pusulayı Şah okuyor: Herkes yediğinden ikram eder!