ForumSinsi - 2006 Yılından Beri

Edgar Varese - Besteci

İtalyan bir babanın oğlu olan Edgar Varese, önce Ecoie Polytechnique'e girdi, daha sonra Schola Cantorum' da Vincent d'İndy ve Albert Roussel' in yanında, Konservatuvar'da da Charles Marie Widor'la birlikte çalıştı. Berlin'de kaldığı süre içinde Busoni'nin öğütlerini dinledi, Mahler ve Richard Strauss'la tanıştı; bu dönemde verdiği ilk yapıtlar, Debussy ve Strauss'un etkilerini taşır: Orkestra İçin Üç Parça (1905); Roman Rapsodisi (1906); Kuzey Çevrimleri (1912); Oedipus und die Sphinx (1914). Müzikçinin beğenmediği ve benimsemediği bu yapıtlar, Berlin'de bir yangın sırasında ortadan kalkmıştır. 1915'te New York'a yerleşen besteci, kesinlikle yeni bir tip müziğe yöneldi: Hyperprisme (1922, küçük bir orkestra ve vurma çalgılar için), lonisation (1931, on üç vurma çalgı için) gibi yapıtları, tınıların temel bir görev üstlendikleri, gürültünün müzik yapıtına katıldığı yeni bir müzik anlayışını açıkça gözler önüne serer. Glisandoyla, gürültüye karışan ses yüksekliklerinde sonsuz artış sağlanır; ritimler ve ses şiddeti dizileri halinde beliren bir bütün ortaya çıkar. Varese aynı dönemde, altı üflemeli çalgı ve kontrbas için Octandre (1923), küçük orkestra ve vurma çalgılar için Integrales, büyük orkestra için Arcana adlı bestelerini gerçekleştirdi. Daha sonraki yapıtları, üflemeli çalgılar ve vurmalı çalgılar alanında bir araştırma niteliğindedir. Geleneksel çalgıları kullanan Varese yeni sesler buldu; bu sesler, birkaç yıl sonra elektronik müzik araştırmalarında yer aldı: Koro, trompetler, trombonlar, piyano, org, iki Martenot dalgası ve vurma çalgılar için Equatorial (1934); solo flüt için Densite 21,5 (1936); koro, iki piyano ve vurma çalgılar için Etüde (1947). Varese, elektroniğin sunduğu olanaklardan yararlanan ilk müzikçilerden biridir. Bu yolla daha önceki yapıtların salt atonal dilini ve ritmik karmaşıklığı daha da zenginleştirir. Besteci bu anlayış içinde, üflemeli çalgılar orkestrası, vurma çalgılar ve iki magnetik pist için Deserts'i (1954), Brüksel Uluslararası Sergisi'ndeki Philipps pavyonu için (Le Corbusier ile birlikte) Elektronik Şiir'i (1958), soprano, koro ve orkestra için Nocturnal'ı (1961) gerçekleştirdi. Gece'nin (1965) partisyonuysa yarım kaldı.