Eski Koltukta
 

Güzel ne güzel

yıpranmış incelmiş yüz gibi ak

köşkler ayakucumda

açıyorum kapılarını girip çıkıyorum

ölü bir bahçıvanla dikiyorum

sardunyayı saksıya, gülü

saydam gemilerin uzaktan geçtiği yola.


Tren duruyor arabalar duruyor yol duruyor

yıkanmalar duruyor gözleri sabunlu

büyümüyorlar ölümsüz çağlarını

bir çocuk kiraz ağacında bir çocuk dutta

başka nem var leyleklerin eski çıkartmalardan

doğradığı iki başlı sessizlikten başka.


Dirisin ölmekle, uzaktan uzağa

konuşmalar, eski püskü konuşmalar

duruyor gece kuşları gibi camda

bir çil basması eski zamanda

bir kız hiç bitmeyen gününde

güzel ne güzel

havuzlu bahçede eski koltukta.







OKTAY RİFAT HOROZCU