İnançsızlık
 

Konu felsefi yaklaşımda bulunma çabasıdır.Konunun salt dinsel inançlarımız olarak algılanmamasını ( onlarıda kapsar tabiki ) söylemek isterim.


Yazının gelmek istediği noktayı en başta söyleyeyim bu sefer.

İnsan varsa....inançsızlık mümkün değildir.


Yaşadığımız olayları değerlendirme aşamasında ve onunda ötesinde yaptığımız her eylemde bizi motive eden,harekete geçiren, "eylem" yaratan inançlarımızdır.

İnançsızlık olası olsaydı karşılığı eylemsizlik olacaktı.Oysa insan doğum öncesi anne rahminde bile "eylem" içindedir.İnandırıcı olmayan bir şey varsa oda inançsızlıktır.


İnancımızı belirleyen ve bu yolla eylemlerimizin yönünü,şiddetini,etkisini belirleyen olgulara gelince...


Bunu belirleyen doğru ve yanlış adlandırmalarımızdır.Doğru ve Yanlışlarıda nesneleri anlamlandırmalarımız,tecrübeleri (kendi yada başkasının) yorumlayışımız oluşturur.


Doğru elde edilebilen bir olgudur.İnancı oluşturan doğru sonsuzdur.En temelde kişisel olarak bile olsa doğrudur ve tartışma/eleştrilme hakkı sadece "doğru"yu taşıyana aittir.Doğrusunu taşıyana ve inançlarını bu yönde oluşturana bu doğrunun yanlışlığını kabul ettiremezsiniz.Bu doğrunun tartışılamaması ve değiştirilememesi (kişi değiştirmediği müddetçe) doğruluğunu geçersiz kılmaz.


Doğru sonsuz ise,pekçok doğru sonsuz temelinde yanyana,üstüste,paralel,zıt var olabilir.Bu doğruluklarını etkilemez ve değiştirmez.Bu pekçok doğru, pekçok yanyana,birbirine zıt,birbirine paralel ve geçişken inançlara kaynaklık eder.


Bir inanç son doğru kabul eden taşıyıcı tarafından değiştirilmedikçe yokolamaz,eylemsizliğe dönüşemez.Bu nedenle inançların ölmesi,yokolabilmesi orantısal olarak çok düşük bir olasılık dilimini temsil eder.


Nesnelerin anlamlandırılması ve yaşanmış tecrübelerin yorumlanması bir doğru oluşturur dedik.Bu nedenle uydurulanlarında (anlamada ve yorumlamada somutun reddedilerek,istediğimiz kalıplara çekmek) doğruluğu mutlak bir taşıyıcısı olduğu için geçerliliğini korur.Bu tarz doğruların ortak özelliği çoğu kez sınanma ve somuttan uzak olmalarıdır.Bu yöndeki bir doğrunun inançlaşması aşamasında ise artık doğru olup,olmamasının taşıyıcı tarafından önemsizleşmesine yol açar.Eylemi yaratan doğru,yada yanlış olması değil,inançlaşmasıdır.


İnsanı direkt motive eden,solumasına etki eden,nefret,korku,sevgi,efor oluşturan inançlarıdır.Bir deyişle inançların toplamı insanın eylemlerinin toplamıdır.Bu nedenle inancı taşıyıcı kişi,inancını değiştirmediği sürece karşıt birinin yanlışlığını anlatması,kanıtlar sunması,şiddet uygulaması anlamsızlaşır ve etkisizleşir.Bunu yaşamda pekçok alanda görmekte ve sorunlarınıda yaşamaktayız.


İnançsızım demek ne kadar anlamsız ise,"yanlış" kabul ettiğimiz inançları taşıyanları "kabullenme" de aynı yaklaşımla zorlaşır.Kabul ettiğini söylemek bile önemsizdir,çünkü sonuçta o inanış "yanlış" tır ve taşıyıcısının da "doğru" taşıyıcılar kadar değerli olma şansı yoktur.Bu sadece içsel onay olmadan,dışa verilen sahte mesajlarımıza örneklemelerden biridir.


İnançlarımızın çoğunluğu zaman ile otomatikleşir ve sorgulanması (terkedilmesi) o derecede imkansızlaşır.Bir noktadan sonra inanç yaşamın dayanak noktası olur ve bedensel/düşünsel tüm eylemlerin tümünün kontrolünü eline geçirir.İnancın düz çizgisindeki yol dışındaki tüm seçeneklerin seçilebilmesi olasılık dışıdır.Bunada güncel yaşamda fanatizm demekteyiz.


İnançlarımızı otomatikleşmeden sorgulayalım.Bu sorgulamayı doğru/yanlış kavramlarına indirgediğimizde direkt inançlarımızada etki ederiz.


Kontrol kimdeyse patron odur.

Yaşamında,bedeninde.