Hadislerde Duâ -Hadislerde Duâ Lar
 

Resûl-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz şöyle buyurmuşlardır:

. duada fazla ısrar edenleri sever." (2)

. Cenâb-ı Hakk'a bir hususda duâ eder de icâbet olunmazsa onun yerine bir hasene. yani bir sevâb yazılır." (3)

. bir peygamberin ümmeti hakkındaki duâsı gibi makbuldür." (4)

. nüzûl etmiş ve edecek olan elem ve musîbeti def etmeğe ve kaldırmağa medâr olur. İş böyle olunca ey Allah'ın kulları. duâ ediniz." (7)

. yahut kibirden ileri gelir

. yani sıhhat ve servet ve asâyiş ve emniyet gibi esbâb-ı istirahat mükemmel olduğu bir zamanda Cenâb-ı Hakk'a ibâdet ve tâat ile kendini takdîm et ki muzâyakalı sıkıntılı bir zamanda seni lutf ile yâd edip gözetsin."(15)

. duâ kazaya siper olur." (16)

. gam ve üzüntülerinin def olup kaldırılmasını arzu ederse sıkıntıda bulunanların imdâdına yetişsin." (19)

. yani Allah'dan hayır dileyerek rızâsına muvafık hareket edenler zarar etmezler. İstişâre edenler de işin sonunda pişman olmazlar. İdâr-i maîşetinde isrâf etmeyip i'tidâl yolunu iltizâm edenler de fakr u zarurete düşmezler." (20)

. şerr ü ıkâbı mûcib ise ictinâb et!" (21)
. diğer biri de sükûttadır. Yâni mâlâyâniden. kendisini ilgilendirmeyen ve lüzumsuz bulunan şeylerden hıfzeylemektedir." (22)


. ibâdetlerini Cenâb-ı Allah kabul etmek istemez." (23) Eğer tevbe edip ehl-i sünnet ve'l-cemâat i'tikadına rûcû' ederlerse kabûl eder.
Ebû Hüreyre radıyallahu anh der ki: Resûl-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuşlardır:

"Her bir peygambere etmesi için bir duâ verilmiştir. Ben ise ümmetime şefâat olmak üzere duâmı âhirete bırakmak istiyorum." (24)

Enes bin Mâlik'den gelen rivayette ise Resûl-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem:

"Her bir nebî Allah'dan bir dilekte bulundu. Yahud. her bir peygamberin Allah'a edeceği bir duâsı vardı. Her biri duâsını yaptı ve kabul olundu. Ben ise duâmı kıyâmet gününde ümmetim için şefâat kıldım." buyurmuşlardır.

Enbiyây-ı izâmın her duâsının müstecâb olması kuvvetle umulur ise de. kat'î olmayıp yalnız bir duâlarının kesin olarak kabûl edileceği kendilerine bil-dirilmişdir. O duâ. her bir nebîye Allah tarafından husûsî olarak verilen duâdır.

Ezcümle Hazret-i Âdem -aleyhisselâm bu müstecâb duâsını tevbesinin kabûl olması için; Hazret-i Nuh aleyhisselâm- kavmininin helâki ve berâberindeki mü'minlerin kurtulması için. Hazret-i İbrahim-aleyhisselâm- -i Mükerreme ve Beytullah için. Hazret-i Mûsâ -aleyhisselâm- Fir'avn'ın helâki için. Hazret-i îsâ -aleyhisselâm- gökten bir mâide. sofra indirilmesi için etmişler ve müstecâb olmuşdur.

Hazret-i Resûl-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem-Efendimiz ise. bu kesinlikle kabul olunacağı Allah tarafından te'min olunan duâsını. ümmetine şefâat için âhirete bırakmıştır. Ne mutlu O'nun sünnetine sımsıkı sarılan mü'minlere.



(1) Ebû Dâvud. Vitr. 25; Tirmizî Kıyâme. 8; İbn Hanbel. Müsned. I/336.
(2) Kenzû'l-irfân 57 (Camiu's-sağîr'den)
(3) a.e. göst. yer.
(4) Keşfü'l-hafâ. 1/495 (Deylemî'den)
(5) Tirmizî. Birr. 5.
(6) Tirmizî. Salat. 44. Deavât. 128; Ebû Dâvud. Salât. 35.
(7) Tirmizî Deavât. 101; İbn Hanbel. Müsned. 5/224.
(8) Kenzü'l-irfan. 59 (Camiu's-sağîr'den) Dârimî. Fezailü'l-Kur'ân. 33.
(9) a.e. göst. yer. Keşfü'l-hafâ. 1/404 (Dârekutnî'den)
(10) Buhârî. Cihâd. 180; Müslim. îman. 39; Ebû Dâvud. Zekât. 5; Tirmizî. Zekât. 6; İbn Mâce. Zekât. 6;Dârimî. Zekât 1; Muvatta. Da'vetü'l-mazlûm. 1; İbn Hanbel. Müsned. 1/333.
(11) Keşfü'lhafâ. 1/405 İbn Hanbel. Müsned'den
(12) İbn Mâce. Duâ. 1; İbn Hanbel. 3/477
(13) Buhârî. Mezâlim. 3; Müslim. Birr. 58; Ebû Dâvud. Edeb. 28; Tirmizî. Birr; 19; İbn Mace. Mukaddime. 17; İbn Hanbel. Müsned. 3/91. 252.
(14) Keşfü'l-hafâ. 1/89.
(15) İbn Hanbel. Müsned. 1/307; Tirmizî. Deavât. 9.
(16) Buhârî. Mevâkîtü-salât. 5; Müslim. İmân. 137; Ebû Dâvud. Edeb. 130; Tirmizî. Salât. 13; Neseî. Mevâkît. 51; İbn Mâce. Edeb. l.
(17) Keşfü'l-hafâ. 2/272 (Ahmed b. Hanbel. Müsned'den)
(18) İbn Hanbel. Müsned. 3/487.
(19) Müslim. Müsakat. 32; İbn Hanbel. Müsned. 3/32.
(20) Keşfü'l-hafâ. 2/185 (Taberânî'den)
(21) Kenzü'l-irfan.
(22) Keşfü'l-hafâ. 1/363 (İbn Adiyy'den)
(23) İbn Mâce. Mukaddime. 7.
(24) Müslîm. îman. 334. 335 vd. Buhârî. Deavat. I; Tirmizî. Deavât. 130; İbn Mâce. Zühd. 37; Dârimî. Rikak. 85; Muvatta". Kur'ân. 26.