Yeşil Elbise...
 

Yolda karşılaştığımızda ezan okunuyordu.
-Gel seni camiiye götüreyim, dedim.Bugün cuma biliyorsun.
-Sen de benim camiiye gitmediğimi biliyorsun, dedi
-Biliyorum ama, sebebini gerçekten merak ediyorum.
-Nebileyim olmuyor işte, dedi. Hem pantolonumun ütüsüde bozulup,dizleri çıkar diye endişe ediyorum. Gayri ihtiyari gülmeye başladım.
-Heralde şaka yapıyorsun dedim.Bunun için camii terk edilir mi?
-Ciddi söylüyorum dedi. Giyimime ve özellikle yeşile düşkün olduğumu bilirsin.
Gerçekten de öyleydi. Giydiği birbirinden güzel elbiseleri mutlaka yeşilin bir başka tonundan seçer ve her zaman ütülü tutardı.
-Peki dedim hayatında hiç camiiye gittin mi?
-Çocukken dedemle bi kaç kere gitmiştim, dedi. Hem o yaşlarda dizlerim aşınacak fiye endişe etmiyordum.Fakat artık camiiye gidebileceğimi zannetmiyorum.
Söyledikleri beni son derece şaşırtmış ve bu konuyu açtığıma pişman etmişti. Daha sonra el sıkışıp ayrıldık. Onunla konuşmammızdan 2 ay sonra kendisinin camiide olduğunu söylediler. Hemen gittim. Bahçedeki namaz saflarının en önünde duruyordu ve üzerinde yine yeşiller vardı. Yavaşca yanına yaklaştım kızık bir sesle:
-Hani dedim. Camiiye gelmeyecektin?
Hiç sesini çıkaramadı. Çünkü musalla taşının üzerinde, yeşil örtülü bir tabut içinde yatıyordu...