Sanki Sen De Bizimleydin
 

Sanki sen de bizimleydin


Mevlana hazretleri “rahime-hullahü teâlâ”, bir gün camide, hazret-i Musa ile hazret-i Hızır‘ın meşhur kıssasını anlatmaktadır.

Ancak cemaatte garip bir kimse vardır ki, hem dinler, hem de;

- Sanki sen de bizimleydin, diye mırıldanır.

Yanındaki adam bunu duyar;

- Sen herhalde Hızırsın, der. Lütfen bana ihsan et.

O kimse, gerçekten Hızırdır.

- Mevlana varken benden istemen, su yanında teyemmüm almaya benzer, buyurur.

Ve gözden kaybolur.


LÂ İLÂHE İLLALLAH!

O devirde yine bir âlim vardır ki, hazret-i Mevlananın kıymetini bilmez.

Bir gün, âlimler bir evde toplanır.

Bu toplantıda bu âlim de vardır.

Hazret-i Mevlana’yı kastederek;

- Bu mecliste o ne derse, ben tersini söyliyeceğim, der.

Sadreddin-i Konevi hazretleri;

- Öyle yapma! der. O, Allahın sevgili kuludur. Sen mahcup olursun.

Ancak adam inatçıdır.

Bu fikrinden vazgeçmez.

Derken hazret-i Mevlana teşrif eder.

Herkes, meraklı gözlerle Ona döner.

Öyle ya, acaba ne söyleyecek, o alim nasıl cevap verecektir?

Büyük zat, o âlime döner;

- Lâ ilâhe illallah. Muhammedün Resulullah! der.

Ve ekler:

- Haydi, cesaretin varsa, tersini söyle!

Adam hayrette kalır.

Ne diyeceğini şaşırır

Tersini söylese, küfre girecektir.

Mahcup olur, utanır.

İşte o zaman Hazret-i Mevlana’yı iyi tanır.

Yapacağı bir tek şey vardır artık.

O da onu yapar.

Elini öpüp affını diler.

Dahası, hizmetine girer.

Onun himmetiyle tasavvuf yolunda hızla ilerler.