![]() |
Hepsi İman Ettiler..
Mevlânâ, tahsil için, Konya&#39;dan bir gün yine, < Şam&#39;a gidiyordu ki, uğradı Nusaybin&#39;e. < < Hıristiyan papazlar, bir yere gelmişlerdi, < Acâyip istidraçlar, halka gösterirlerdi. < < Gösteriş yapmak için, hazret-i Mevlânâ&#39;ya, < Bir oğlan çocuğunu, uçurdular havaya. < < Celâleddîn-i Rûmî, bir duâ etti o an, < Havada kala kalıp, düşmedi yere oğlan. < < Feryâd ediyordu ki, korkusundan o çocuk; < "Düşüp de öleceğim, indirin beni çabuk! < Çok uğraştılarsa da, papazların birçoğu, Hiç indiremediler, havadan o çocuğu. Oğlan bağırdı ki: "Sizin yanınızdaki, O zâtın duâsıyla, işbu hâl oldu vâki. Ancak onun duâsı, kurtarır beni bundan, Yoksa helâk olurum, yere düşüp buradan." Papazlar bil-mecbûri, ona gelip bu kere, Dediler: "Duâ et de, o çocuk düşsün yere." Buyurdu ki: "Hiçbir şey kurtarmaz o çocuğu, Kelime-i şehâdet, kurtarır yalnız onu." Oğlan bunu duyunca, sevinip bu habere, Kelime-i şehâdet, söyleyip indi yere. Papazlar bunu görüp, hayrette kaldı hepsi Ve insâfa gelerek, îmân etti cümlesi. |
Powered by vBulletin®
Copyright ©2000 - 2026, Jelsoft Enterprises Ltd.