Çocuk Sahibi Olanlara Ve Olacaklara...
 

ÇOCUK SAHİBİ OLANLARA VE OLACAKLARA...


SUSMAK VE ÖĞRENMEK

Bir gün susmayı öğrendim. Öyle bir sustum ki belki sonsuza kadar

susacaktım.

Çünkü susmak benim küçücük dünyamda babamla kurduğum iletişim

tarzıydı. Babam akşamları eve yorgun dönerdi. Ben bütün gün evde

sıkılır onun gelişini iple çekerdim.

Daha o kapıdan girer girmez boynuna atılır onunla oynamak isterdim.

Babam sarılır, öper sonra da, hadi odana git, derdi. Yemek

hazırlanınca annem çağırır bu defa masada bir araya gelirdik

babamla.Onlar annemle konuşurken ben araya girer, sesimi

duyuramayınca da bağırırdım. Babam sinirlenir, 'Bütün gün insanlara

kafa patlatmaktan bunaldım, birde sen kafamı ütüleme!' derdi. Annem

de 'Bütün gün zaten seninle uğraştım, bir çift laf da mı

konuşturtmayacaksın babanla?' diye

çıkışır, beni odama gönderirdi.

Çaresiz bir şekilde boynumu büker odama yani hapishaneme doğru yol

alırdım. Babam arkamdan, 'Bizim bir odamız bile yoktu, her şeye

sahip, hâlâ ne istiyor anlamadım.' diye bağırmaya devam ederdi.

'Keşke benim de bir odam olmasaydı, keşke bizim de evimiz bir odalı

olsaydı da hep birlikte otursaydık' derdim içimden; ama yüksek

sesle söylemeye cesaret edemezdim.

Yemekten sonra babam kanepeye uzanır, eline kumandayı alır,

televizyon seyrederdi. Beni yanına çağırır biraz severdi. Onun

izleyeceği önemli birşey varsa

beni adeta yerimden bile kıpırdatmazdı. Azıcık hareket edip koşup

oynamaya çalışsam oda hapsim yeniden başlardı. Bir gün anladım ki

susunca babamla daha iyi anlaşıyoruz. Bu defa susarak yapabileceğim

oyunlar geliştirmeye başladım. Önce resim yaparak başladım işe.

Babam çizdiğim resimleri çok beğeniyor; 'Bak, böyle uslu uslu oyna

işte.' diyordu. Babam bazen göz ucuyla bakıyor, resimle ilgili bir

şey sorsam afallıyordu. Ama bana kızarak beni artık odama

göndermiyordu.

'Son günlerde ne de akıllandı benim oğlum.' diye komşulara

anlatıyordu annem halimi.

Resimlerim arttıkça ortalık dağılmaya başladı. Annem 'Odanı

topla!'diye odama kapattığında işe nereden başlayacağımı

bilemiyordum.

Ben bunlarla uğraşırken zaman geçiyor; ama odamı toparlamayı

beceremiyordum. Annem odama gelip 'Bak sana resim yapmayı

yasaklayacağım.' dedi bir gün. Susuyor olmamı usluluk olarak

değerlendiren ailem resim yapmayı da elimden alırsa ben ne

yapacaktım?


Bu düşüncelerle bir aile tablosu yaptım. Babam eve gelince uygun

zamanı kolladım. Her zamanki gibi yemekler yendi, odaya geçildi.

Babam oturur oturmaz çizdiğim resmi getirdim. Babam baktı. Hım,

dedi 'Çok güzel olmuş.Bu adam benim herhalde.' dedi.

Ben 'Hayır o adam değil, bu çocuk sensin.'dedim. O 'Hayır, bu adam

benim, bu çocuk sensin, bu küçük kız da arkadaşın.'dedi.

Ben yine 'Hayır, o büyük adam benim, bu küçük adam sensin, bu küçük

kız da annem.' dedim.

Babam benimle uğraşmaktan vazgeçip: 'Peki neden bizi küçük çizdin?'

dedi. Heyecanla başladım anlatmaya.Ben büyüyüp adam olacağım. İş

bulup çalışacağım. Siz yaşlanıp küçüleceksiniz. Beliniz bükülecek,

komşumuz Ahmet amca ile Ayşe teyze gibi küçücük kalacaksınız. Ben

işten geldiğimde yorgun olacağım. Siz benimle konuşmaya

çalıştığınızda işyerinde kafam şişmiş olacağından sizi duymayacağım

bile. Siz benimle bir şeyler paylaşmak istediğinizde 'Hadi odanıza

çekilin de kafa dinleyeyim.' diyeceğim. Ve bir de bağıracağım 'Her

şeylerini alıyorum. Sıcacık odaları da var, daha ne istiyorlar'

diye.


Annemle babamın gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Duyduklarına

inanamıyorlardı. Bana sarılıp beni öyle içten bir okşayışları vardı

ki sonsuza kadar konuşsam hiç bıkmadan dinleyecekler gibiydi


Farkında' Olmalı İnsan...Kendisinin, Hayatın Olayların, Gidişatın

Farkında Olmalı