Siirkolik
 

Duydum ki Bizi Bırakmaya Azmediyorsun Etme

Duydum ki bizi bırakmaya azmediyorsun etme
Başka bir yar başka bir dosta meylediyorsun etme

Sen yadeller dünyasında ne arıyorsun yabancı
Hangi hasta gönüllüyü kasdediyorsun etme

Çalma bizi bizden bizi gitme o ellere doğru
Çalınmış başkalarına nazar ediyorsun etme

Ey ay felek harab olmuş alt üst olmuş senin için
Bizi öyle harab öyle alt üst ediyorsun etme

Ey makamı var ve yokun üzerinde olan kişi
Sen varlık sahasını öyle terk ediyorsun etme

Sen yüz çevirecek olsan ay kapkara olur gamdan
Ayın da evini yıkmayı kastediyorsun etme

Bizim dudağımız kurur sen kuruyacak olsan
Gözlerimizi öyle yaş dolu ediyorsun etme

Aşıklarla başa çıkacak gücün yoksa eğer
Aşka öyleyse ne diye hayret ediyorsun etme

Ey cennetin cehennemin elinde olduğu kişi
Bize cenneti öyle cehennem ediyorsun etme

Şekerliğinin içinde zehir zarar vermez bize
O zehiri o şekerle sen bir ediyorsun etme

Bizi sevindiriyorsun huzurumuz kaçar öyle
Huzurumu bozuyorsun sen mavediyorsun etme

Harama bulaşan gözüm güzelliğinin hırsızı
Ey hırsızlığa da değen hırsızlık ediyorsun etme

İsyan et ey arkadaşım söz söyleyecek an değil
aşkın baygınlığıyla ne meşk ediyorsun etme

Mevlana Celaleddin Rumi


Alintidir.

Siirkolik
 

Ayrılık Otopsisi

"Yanında Olmasamda Bilki Yalnız Değilsin"
her ayrılık otopsisinin ilk kesiğidir bu cümle.
göğüs kafesini kesen boydan boya
akıtmadan kanı
"yanyana olmak değil düşünmektir güzel olan"
ve ikinci neşter darbesi bileklere inerken mavi damarları kesen
mat olmuş bir ruhun ağır işçiliğini yapar beden
isyankar duruşunla kaleleri fethettiğini sanarken
isyanın isyana dönüşür
ve kum taşıdır fethettiğin her kale
rüzgarlarda yerle bir
isyanın kendisi isyandır ki
fazla bir şey yapmaya gerek bırakmaz..

dağa çıkmak için önce yolu kullanmak gerekir
çıktığında ise yolu özlersin
bitmiştir emeğin..
kaybolursun olmak istediğin yerde..
herkes yol özler...
varılmasını istemeyen adresi ismi şehri olmayan
sadece yol...
emektir çünkü gidişler gittiklerine bakmasanda
emektir sende
savaşlar duyarsın ölü çocuk bedenleri
resimler doldurur beynini
hiçbirşey yapmamanın acısıyla susarsın
oysa bilemezsin görebilmekte yoldur..
ateşin düştüğü yeri yaktığı bir hayatta
ateşi kendine düşürebilmekte yoldur..
acı gibi tıpkı...sızı gibi...
çünkü bilirsin
oturarak dünyayı kurtaran
sadece yazarak savaşa katılan bir neslin ürünüsün sende..
hani bir sokak çoçuğundan kağıt mendil alırsın da
yada bir güvercine yem atarsın
biraz iyilik katabilmek için benliğine
küçük avuntulara tutunursun
tutunamadığın hayatında...

bir evi ısıtabiliyorsan
ve ışığa giden yolu olabiliyorsan aç bir beynin
unutma
sende varsın...

unutma.

Alıntıdır.