Yaşamak Adına Salınmak Heyhat!
 

Daldım yine şu gecelerin matemine

Saldım melalimi sesin kesildiği yere

Yoksun işte, her şeyim bulunsa bile

Neyleyim sensiz melalin kederlerini


Beni ben yapan senin tefekküründü

Görünmezlerde salınan güzel güldü

Ne güzeldi mananın enginliğindeydi

Sabırla, melalinde şekillenen erendi


Haliyle hadsizliğimi serdeden edepti

Mizan için azimeti tercih eden abitti

Teni öteleyen, zevki dışlayan zakirdi

Mana için hayatını vakfeden bir erdi


Çaresiz kalıyor halime de acıyordum

Oysa elbette bende âdemi mutlaktım

Neden nefsimin gölgesinde salınırdım

Akıbetimi hiç hesaplamadan yaşardım