Affetmek İşim Değil
 

``Gülüm`` dedim ben sana, meğer sen ölümmüşsün.

Her romanın sonunda ağlatan bölümmüşsün.

Mutlu olmak ne mümkün? Sen bana zulümmüşsün.


___ Taşıdığım kimlikten artık bezginim gülüm;

___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm...



Seninki, aç gönlüme çileyi gark edişti.

Vefa dan ihanete umarsız çark edişti.

Hatalar affedilir... Seninki terk edişti!


___ Bağış atım şahlandı, koptu dizginim gülüm;

___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm...



Vedâ bile etmeden, habersizce kaçan sen,

Mutlulukla aramı arşınlarca açan sen,

Kalp-çekimimi aşıp, nefretime uçan sen!


___ Gözümde bir serçesin, ben se kuzgunum gülüm;

___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm...



Dünden kalan öfkemi yarına taşıyorsam,

Bir bildiğim var elbet, sabrımı kaşıyorsam.

Ölümden korktuğumu düşünme yaşıyorsam!


___ Yoksa... Çoktan hayattan, candan bezginim gülüm;

___ Affetmek Yaradan a mahsus, üzgünüm gülüm...



Adını anan kalbi hoş görürsem, namerdim!

Sana değmez, bağrıma taş sararsam namerdim!

Acımdan öldüm desen, aş verirsem namerdim!


___ Tahmin etmen imkânsız, öyle kızgınım gülüm;

___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm...



Senin bizzat duyup da dudak büktüğün sözler,

Şimdi birçok kişide ne hatıralar gizler.

Sevenlerim var şükür... Çoğu yolumu gözler!


___ Artık sanal âlemde şair GEZGİN`im gülüm;

___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm...



Ali ERDİNÇ