ForumSinsi - 2006 Yılından Beri

Allah'la Yetinme

Sufyan-ı Sevrî, Ca'fer b. İyâs- Said b. Cübeyr isnadıyla Abdullah b. Abbas (r.a.)tan şöyle nakleder: "Alaycılara karşı sana biz kâfiyiz" (Hicr ayet 95) ayetindeki alaycıların Velîd b. Muğîre, el Eseved b. Abdiyeğûs ez Zuhri, Esed b. Abdüİuzza oğullarından Ebû Zam a el Esved b. el Muttalib, Haris b. Aytal es-Sehmi, ve Âs b. Vâil idi.
Cebrail geldiğinde Peygamber (s.a.v.) bu adamları şikayet etti ve Velîd'i Cebrail'e gösterdi. Cebrail de Velîd'in kolu içindeki "el Ebcel" denen damarına işaret etti. "Ne yaptın?" deyince "Ona karşı koru-nuldun" dedi. Sonra Efendimiz ona el Esvedİ gösterdi. Cibril onun gözlerine işaret etti. "Ne yaptın" diye sormasınada "Ona karşı korundun" dedi. Sonra Ebû Zem'a'yı gösterdi. Cibril onun kafasına iş aret etti. "Ne yaptın?" demesinede "ona karşı konrunuldun" dedi. Sonra ona el Hâris'i gösterdi. Cibril onunda başına ve karnına işaret etti ve "ona karşı korunuldun'1 dedi. (As b. Vâil ona uğramıştı. Onun da tabanına işaret etti. Efendimizin ne yaptın demesinede "Ona karşı korundun" dedi.)
Velîd b. Muğîre'ye gelince O Huzâ'a kabilesinden kendisine ok ucu sivriltiveren birine uğradı da bu oklardan biri onun işaret olunan damarına saplanıp kesti. Esved b. Muttalibde kör oldu. Esved b Adiyeğüs ise başında bir yara çıkarak iyileşemeyip öldü. Haris b. Aytal da karnında sarı su toplanma hastalığına tutulup bu su ta ağzından gelmeye başlayınca ölüp gitti. El Âs ta başına şıbrıka denen dikenli bir hicaz otu batıp hertaraft şişerek öldü. Bu haberi rivayet eden bir başkası bu Âss'in Taife giderken bindiği eşeğin tökezliyerek
onu şıbrıka dikeninin Üzerine düşürüp oradan tabanına batan bir dikenle Öldüğünü söyler. Bu sahih bir hadistir.

Kaynak:
İbni İshak Sire 273 Beyhakî Delâii 2/317-318 Ebû Nı'ıaym Deiâil 1/91 Belâ-zuri Ensabül Eşraf 1/154 Ravdii'l Unf 2/167
Bazı rivayetlerde bu alaycıların sekiz kişi olduğu yazılıdır. Müellif buraya beşini aldı. Diğerleri şunlardır.
1- Mâlik b. Talâtıla b. Anır b. Gubşân Bu alçağa Rasülullah (s.a.v) beddua elmişti. Cebrail onun karnını sıkıp barsaklarını patlatıp öldürdü.
2- Hakem b. Ebî'I Âs b. Ümeyye. Bu da Efendimiz (s.a.v.)in ardından giderek ağzını burnunu eğerek istihza ederdi. Mekke fethinde yalandan İslam'a girdi. Birgiin Peygamber (s,a.v) ailesinin yanmdayken içeri baktı. Efendimiz öfkeyle çıkıp şu kertenkeleden beni ma'zur kılacak kimse yokmıı? Eğer onu yakalasaydım gözünü oyardım'' buyurup beddua elli. sonra onu Medine'den sürdü. Ömer (r.a.)'ın vefatına kadar sürgün olup Medine'ye giremedi.
3- Ebû Leheb Efendimizin en amansız düşmanı. Efendimiz giderken üzerine pis şeyler atardı. Bir gün Hamza görmüş ve attığını alıp kafasına çarpmış ti. Efendimiz (aa.vj Hz. Aişe'nin naklettiği bir hadiste "ben iki şerli komşu, Ebû Leheb ile Ukbe b. Muayt arasında idim." der
Bir gün Ebû Leheb eziyet etsin diye oğlu Uteybe'yi gönderdi. Rasülullah (sa.v) o geldiğinde Ven Neemi suresini okuyordu. Utbe "ben Necmin Rah-bini kabul etmem" dedi. Efendimiz de "Allah sana kendi köpeklerinden birini belâ etsin" dedi. Şam diyarında Huvran denen yerde arkadaşları arasında uyurken bir aslan gelip adamları koklayarak ona geldi ve parçaladı. Son sözü "ben demedimmiydi Muhammed insanların en doğru sözlüsüdür" demek oldu.
Bu herifin karısı Ummü Cemile de işkencecilerdendi, diken toplayıp peygamberin yoluna serpen ve bu yüzden "Hammâlete'l Hatab" diye Allah (c.c) tarafından tel'in edilen bu kadındı. Ebû Leheb ile karısı hakkında "Tebbet" suresi indirilmiştir.
İmam Zehebi, Tarihu’l-İslam, Cantaş Yayınları: 1/326-327