|
şizofren aşka mektupp
'unutuş saatleriydi bunlar,
insan kardeşlerindi sana seni unutturan.. ölüm vardı herşeyin sonunda ama ölümün arkasında hiç ölmeyen aşkın vardı.. sevinirdin bazen gülerdin,ama içinde bir yer hiç durmadan kanardı. sen kendini ne kadar çok unutsanda,o dinmeyen sızı sana yine seni hatırlatırdı.. koşardın sevgili sanıp dünyaya,koşardın ondaki seni tamamlamya.. we sevgili seni eksik tanıdıkça,sen onu daha eksiksiz severdin...' |
Powered by vBulletin®
Copyright ©2000 - 2026, Jelsoft Enterprises Ltd.